Χριστός ετέχθη

- Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς -

Όταν λέμε: «Χριστός ετέχθη», είναι το ίδιο με το να λέμε: «Ο Μεσσίας γεννήθηκε», ή «ο Βασιλιάς γεννήθηκε», ή «ο Σωτήρας γεννήθηκε»!

Με τον χαιρετισμό αυτό ισχυριζόμαστε και μαρτυρούμε ο ένας στον άλλο, ότι ήρθε στον κόσμο Εκείνος ο οποίος έπρεπε να έρθει για τη σωτηρία της γενεάς των ανθρώπων, και ότι εκτός Αυτού άλλον δεν πρέπει να περιμένουμε.

ΤΟ ΦΙΛΤΡΟ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ!

ΤΟ ΦΙΛΤΡΟ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ!

Δεν βλέπεις με καθαρό μάτι τον άνθρωπό σου πάντα. Έχεις μια προκατάληψη μερικές φορές. 

Έχω δει και το εξής φαινόμενο: 

Λέει μια γυναίκα για τον άντρα της: «Είναι απαράδεκτος». Κι έρχεται η φίλη της και της λέει: «Βρε! Έναν άγγελο έχεις δίπλα σου! Εγώ αν τον είχα αυτόν, θα ήμουν βασίλισσα!» 

Δηλαδή, το πώς βλέπεις κάθε άνθρωπο έχει να κάνει με το φίλτρο του μυαλού σου.

Τον ίδιο άνθρωπο μπορεί να τον δεις αλλιώς. 

Γι' αυτό σου λέω: Τον άντρα σου, που τώρα δεν τον χωνεύεις, ή τη γυναίκα σου, που δεν τη χωνεύεις, μπορείς να τους δεις αλλιώς. 

Αρκεί να αλλάξεις λίγο το μυαλό σου, την οπτική σου, τη ματιά σου, τα φίλτρα σου. 

Διάλογος περί προσευχής (+ Γέροντος Κλεόπα Ηλίε)

 Διάλογος περί προσευχής

(+ Γέροντος Κλεόπα Ηλίε)

 

– Γέροντα Κλεόπα, τι είναι η προσευχή και ποια τα είδη της, κατά τους αγίους Πατέρες;

– Προσευχή είναι η συνομιλία με τον Θεό. Είναι βλαστός της πραότητας και της αοργησίας, είναι καρπός της χαράς και της ευχαριστίας. Κατά τον Ευάγριο τον Ποντικό, είναι η αποδίωξη της λύπης και της απελπισίας. Είναι η ένωση και συνάφεια του ανθρώπου με τον Θεό και, κατά τους Πατέρες, η δύναμη του κόσμου, η συμφιλίωση με τον Θεό, η μητέρα των δακρύων και η θυγατέρα αυτών. Η προσευχή είναι το κλειδί της βασιλείας των ουρανών και, κατά τον Ρώσο άγιο Θεοφάνη τον Έγκλειστο, είναι η ανάβαση του νου και των σκέψεών μας στον Θεό.

Η προσευχή έχει τρεις βαθμούς: Στον πρώτο ανήκει η προφορική ή σωματική προσευχή, στον δεύτερο η νοερά και στον τρίτο η καρδιακή.

Να δείχνουμε συμπόνια, κατανόηση, ευσπλαχνία!

Να δείχνουμε συμπόνια, κατανόηση, ευσπλαχνία!

Eίχα πάει κάποτε σ' έναν γέροντα εκτός Αθηνών. Μου λέει: «Εχεις σκοτώσει ποτέ σου;» Του λέω: «Οχι δα!» Αμέσως ήμουν έτοιμος και σίγουρος ν' απαντήσω. «Εχεις σκοτώσει;» με ξαναρωτά. «Οχι, πάτερ!» «Είσαι σίγουρος;» «Εννοείται, είμαι σίγουρος!» «Κι όμως, παιδί μου, όλοι μας έχουμε σκοτώσει, όταν προσβάλλουμε τον άλλον, όταν τον ειρωνευόμαστε και δεν του δίνουμε σημασία».

Για τον Θεό, το ρήμα «σκοτώνω» δεν σημαίνει μόνο «αφαιρώ τη ζωή κάποιου». «Σκοτώνω» και με το βλέμμα μου. «Σκοτώνω» και με τον λόγο μου. Και με την καρδιά μου. Και με την κακία που βγάζω από μέσα μου. Δεν λέμε ότι είναι το ίδιο αυτό με το να σκοτώσεις κάποιον σωματικά. Μα προσπάθησε να καταλάβεις λίγο το πνεύμα των Χριστουγέννων, που είναι ακριβώς αυτό: μια συμπόνια, μια κατανόηση, μια ευσπλαχνία...

Το φοβερό όραμα του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας.

Το φοβερό όραμα του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας. 

 

(π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου)

Κάποτε ο γέροντάς μου, ο πατήρ Εφραίμ, είδε το εξής φοβερό όραμα: 

 

Βρέθηκα, μας διηγείται, -όπως μας το έχει διηγηθεί πέντε δέκα φορές μέχρι τώρα-, σε ένα απέραντο τόπο, όπου υπήρχαν χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι, πάσης ηλικίας και φύλου.

Και μπροστά σ’ αυτό το πλήθος, στεκόμουν και γώ. Απέναντι από μένα βρισκόταν ένας γίγαντας, ένας δαιμόνιος άνθρωπος, ένας φοβερός κατήγορος, έτοιμος να κατηγορήσει, και να τους καταδικάσει όλους, με επιχειρήματα σατανικά. Επιχειρήματα που του έδιδε αυτό το πλήθος. Το αξιοπερίεργον λοιπόν ήτο, ότι όλο αυτό το πλήθος, ήταν βουβό, είχαν μεν όλοι στόματα, όπως και μάτια και τα λοιπά και πρόσωπο, αλλά το στόμα τους ήταν κλειστό. Ήταν όλοι τους μουγγοί.

Διότι όλοι τους ήσαν αναπολόγητοι σ’ αυτή την κρίση που γινόταν, σ’ αυτό το δικαστήριο. Και τώρα τι θα γίνει; Τι πρέπει να κάνω εγώ; Και αμέσως του λέγω θαρρετά -ο γέροντας, λέει θαρρετά, στον δαιμόνιο αυτόν άνθρωπο-: «Δεν μπορείς να τους καταδικάζεις όλους αυτούς τους ανθρώπους εσύ, επειδή συ έτσι το θέλεις!»

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ - ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Σε αυτό το ηχητικό ο Γέροντας Εφραίμ λέει διδακτικά αποσπάσματα απο την ζωή του.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ: Για την συμβίωση των νέων ζευγαριών...

 

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ:

Για την συμβίωση των νέων ζευγαριών...

-Πόσο εύκολα οι νέοι του σήμερα, καταλήγουν στην συμβίωση και για ποιούς λόγους τα πράγματα τροχιοδρομούνται προς αυτή την κατεύθυνση;

-Η συμβίωση λαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις στην εποχή μας για μία σειρά από λόγους. Κατ’ αρχήν, υφίσταται σε πολλούς μια δυσπιστία προς τον γάμο και μια ανασφάλεια ως προς το να τον αποφασίσουν. Κακές εμπειρίες από τον γάμο των γονέων τους λειτουργούν ως αρνητικά πρότυπα για τους νέους, οι οποίοι φοβούνται ότι με τον γάμο θα ατονήσει ο έρωτας και τελικά θα πληγωθούν και αυτοί και τα παιδιά. Δεν θα είναι υπερβολή να ισχυρισθούμε ότι για αρκετούς νέους έρωτας και γάμος αποτελούν εχθρούς που δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ…

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ…

...Πρέπει βέβαια, ο πνευματικός να είναι όντως «πνευματικός» να είναι πατέρας, να είναι ιερέας, να μπορεί να λειτουργεί, να προσεύχεται, να ξέρει να ακουμπάει στον Θεό και να μην είναι ένας απλός κοινωνικός εργάτης που κάνει ένα «θρησκευτικό χόμπυ».
Ο πνευματικός δεν είναι σύμβουλος που δίνει συμβουλές, δεν είναι δάσκαλος που διδάσκει, ούτε εισαγγελέας που ελέγχει.
Ο πνευματικός είναι πατέρας που αγκαλιάζει…
φίλος που ελευθερώνει, αδελφός που συγχωρεί, είναι μυσταγωγός που ιερουργεί το μυστήριο της ψυχής. Δεν είναι αυτός που ξέρει, είναι αυτός που αγαπά τον Θεό ως πατέρα του και τον κάθε άνθρωπο ως παιδί του Θεού.
Ο πνευματικός έχει τη χάρη της ιεροσύνης, αρκεί να την κρατάει ζεστή και ενεργό μέσα του. Αν έτσι την διατηρεί, τότε ο Θεός δίνει πολλά και με πολλούς τρόπους.
Εμείς οι ιερείς είμαστε υπηρέτες, διάκονοι. Τίποτα άλλο. Μόλις το καταλάβουμε, γινόμαστε τα χαλιά πάνω στα οποία πατάει ο Θεός.
Γινόμαστε τα ποδόμακτρα που πατάει ο λαός του Θεού -αυτά τα χαλάκια που είναι έξω από την πόρτα- και μαζεύουμε τις λάσπες για να μπαίνει ο κόσμος καθαρός. Αυτή είναι η διακονία μας. Και είναι υπέροχο όταν αυτό το καταλαβαίνει κανείς και δεν προσπαθεί να κάνει κάτι παραπάνω -εκτός βέβαια αν ο Θεός φωτίσει, οπότε επειδή Αυτός ενεργεί, μας κάνει και μας να ενεργούμε κατά Θεόν.

Διαβάστε έναν διδακτικό διάλογο μέσα στο τρένο!

Διαβάστε έναν διδακτικό διάλογο μέσα στο τρένο! 

Κάποτε ο π. Κλεόπας Ηλιέ, όταν ακόμη ήταν απλός μοναχός, πήγε με το τρένο από το Πασκάνι προς το Μπακάου (στή Ρουμανία)...
 

Στο βαγόνι ήταν μόνος. Στην επόμενη στάση ανέβηκε μια ομάδα αξιωματικών του στρατού.
 

Διηγείται ο γέροντας:
 

Εγώ έβλεπα την προσευχή μου. Ένας από αυτούς έλεγε ειρωνικά πως θα πάει καλά το τρένο… Εγώ δεν είπα τίποτε. Κοίταζα το Κύριε ελέησόν με.

Ένας άλλος είπε:

– Καλύτερα να μας πεί το παραμύθι του για τον Θεό, ότι ένας γέρος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, τα αστέρια και όλο το σύμπαν…
 

Εγώ δεν είπα τίποτα και συνέχισα την προσευχή μου.
 

Τελικά ένας από αυτούς έρχεται μπροστά μου και μου λέει:

ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ (του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου)

ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ

Δια μέσου των αιώνων πολλοί εκ των μοναχών ανεδείχθησαν πραγματικοί κοινωνικοί εργάται πού προσέφεραν ό,τι είχαν στην υπηρεσία του συνανθρώπου, που ανήκε είτε στην μεγάλη οικογένεια της ανθρώπινης κοινωνίας, είτε στην μικρή του κοινοβίου. Συμπληρωματικά θα θέλαμε να πούμε πως όσοι προκρίνουν κι ακολουθούν τον μοναχικό βίο δεν είναι απαραίτητα εχθροί του κόσμου. Δεν παραδεχόμαστε πως οι μοναχοί εμίσησαν τούς ανθρώπους του κόσμου.

Μπορεί να εμίσησαν την αμαρτία του κόσμου, τις ψυχοκτόνες συνήθειές του, τις παγίδες του, τη βαβυλωνιακή του βοή. Όμως δεν μπόρεσαν ποτέ να μισήσουν τον άνθρωπον, πού πάντα τον είδαν σαν αδελφό τους και σαν παιδί του Επουρανίου Πατέρα.

Οταν νιώσεις καθαρός και χαλαρός, σταματάς τις αμαρτίες και τα λάθη

 

Οταν νιώσεις καθαρός και χαλαρός,

σταματάς τις αμαρτίες και τα λάθη!

 

Όταν νιώθεις διαρκώς βρόμικος, εύκολα πιάνεις πάλι κάτι βρόμικο. Διότι είσαι ήδη λερωμένος. «Είμαι που είμαι βρόμικος, τα χέρια μου είναι μες στις λάσπες και στα λάδια». Στη συνέχεια, βλέπεις κάτι βρόμικο στον δρόμο σου. Το πιάνεις κι αυτό εύκολα. «Τι έχω να φοβηθώ; Είμαι που είμαι βρόμικος, το πιάνω κι αυτό».

Όταν όμως νιώσεις αυτή την αθωότητα της ύπαρξής σου, ότι είσαι αγαπημένο παιδί του Θεού, πως, ό,τι και αν κάνεις, σ' αγαπάει ο Θεός κι έχεις μεγάλη ομορφιά μέσα σου, λαμπρότητα, ακτινοβολία, χάρη, όταν αισθάνεσαι σαν να βγαίνεις από ένα μπάνιο, φρεσκοπλυμένος, καθαρός, ευωδιαστός, τότε -με τέτοια αίσθηση καθαρότητας και αγνότητας-, αν σου δώσουν κάτι βρόμικο να αγγίξεις, δεν μπορείς να το ακουμπήσεις. «Οχι, δεν μπορώ. Εγώ τώρα πλύθηκα. Νιώθω καθαρός. Δεν μπορώ να πιάσω αυτό που μου δίνεις».

Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ (π. Σεραφείμ Ρόουζ)

Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Οι πρώτες δύο ημέρες

Για διάστημα δύο ημερών η ψυχή απολαύει σχετικής ελευθερίας και έχει δυνατότητα να επισκεφθεί τόπους που της ήταν προσφιλείς στο παρελθόν, αλλά την Τρίτη ημέρα μετακινείται σε άλλες σφαίρες.
Εδώ ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης απλώς επαναλαμβάνει τη διδασκαλία που η Εκκλησία ήδη γνωρίζει από τον 4ο αιώνα, όταν ο άγγελος που συνόδευσε τον Αγ. Μακάριο Αλεξανδρείας στην έρημο, του είπε, θέλοντας να ερμηνεύσει την επιμνημόσυνη δέηση της Εκκλησίας για τους νεκρούς την Τρίτη ημέρα μετά θάνατο:

«Όταν γίνεται η προσφορά της αναίμακτης θυσίας (μνημόσυνο στη θεία λειτουργία) στην Εκκλησία την τρίτη ημέρα, η ψυχή του κεκοιμημένου δέχεται από τον φύλακα άγγελο της ανακούφιση για τη λύπη που αισθάνεται λόγω του χωρισμού της από το σώμα… Στο διάστημα των δύο πρώτων ημερών επιτρέπεται στην ψυχή να περιπλανηθεί στον κόσμο, οπουδήποτε εκείνη επιθυμεί, με τη συντροφιά των αγγέλων που τη συνοδεύουν.

Ως εκ τούτου η ψυχή, επειδή αγαπά το σώμα, μερικές φορές περιφέρεται στο οίκημα στο οποίο το σώμα της είχε σαβανωθεί, περνώντας έτσι δύο ημέρες όπως ένα πουλί που γυρεύει τη φωλιά του. Αλλά η ενάρετη ψυχή πλανιέται σε εκείνα τα μέρη στα οποία συνήθιζε να πράττει αγαθά έργα. Την τρίτη ημέρα, Εκείνος ο Οποίος ανέστη ο Ίδιος την τρίτη ημέρα από τους νεκρούς καλεί την ψυχή του Χριστιανού να μιμηθεί τη δική Του ανάσταση, να ανέλθει στους Ουρανούς όπου θα λατρεύει το Θεό όλων.»

Πότε δίνει ο Θεός στον άνθρωπο τον Φύλακα Άγγελό του; Όλοι δέχονται Φύλακα Άγγελο; (Γέροντος Κλεόπα Ήλιε)

Πότε δίνει ο Θεός στον άνθρωπο τον Φύλακα Άγγελό του; Όλοι δέχονται Φύλακα Άγγελο;

- Πότε δίνει ο Θεός στον άνθρωπο τον φύλακα - Άγγελο του;

- Κατά την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας του Χριστού, ο φύλαξ άγγελος δίνεται στον άνθρωπο στο «Αγιο Βάπτισμά του».

Αυτό το γεγονός μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα από την 5η ευχή προς κατηχουμένους, όπου μεταξύ των άλλων, λέγει και αυτά: «Συνόδευέ τον στην ζωή του με φύλακα άγγελο για να τον λυτρώνει από κάθε παγίδα του εναντίου, από προσβολή του πονηρού, από δαίμονα μεσημβρινό και από κακές φαντασίες».

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΕΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΣΕ ΝΕΑΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΕΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΣΕ ΝΕΑΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

✟...Σας μεταφέρω τις συμβουλές ενός πνευματικού πατέρα προς τα πνευματικά του παιδιά, σε ένα νεαρό ζευγάρι, που επρόκειτο σύντομα να παντρευτούν!

1. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΣΑΣ, ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΣΥ ΚΟΠΕΛΑ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΣΟΥ... ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΙ ΕΣΥ ΠΑΛΙΚΑΡΙ! ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΟΥ.

2. ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΕ ΣΕΒΑΣΜΟ Ο ΕΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ!

3. Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΓΑΛΗΝΗ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΦΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΣΑΚΩΜΟΙ!

Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ, του π. Νίκωνα, Νέα Σκήτη

 

Η ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ

- Μια υπέροχη ομιλία του π. Νίκωνα, Νέα Σκήτη -

Οι άνθρωποι σκέπτονται περισσότερο από όσο αναπνέουν. Σε μια αναπνοή μπορούμε να κάνουμε χίλιες σκέψεις, και αυτό είναι κάτι που δεν το σκεπτόμαστε. Δε σκεπτόμαστε ότι οι σκέψεις που κάνουμε σχηματίζουν τον χαρακτήρα μας, διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας, οι σκέψεις που κάνουμε μας δίνουν την ταυτότητά μας και παρουσιάζουν αυτό που είμαστε, σε τέτοιο σημείο που ένας Αμερικανός φιλόσοφος λέει: “είστε αυτό που σκέπτεστε”.

 

Ολόκληρη η ζωή μας είναι αποτέλεσμα των σκέψεών μας, μπορούμε με τις σκέψεις μας για παράδειγμα να αλλάξουμε το μέλλον μας, το μέλλον μας δεν είναι δεδομένο, δεν υπάρχει γραφτό, δεν υπάρχει κισμέτ, εμείς θα αποφασίσουμε ποιο θα είναι το μέλλον μας. Με τις σκέψεις μας μπορούμε να κάνουμε και τον Θεό να αλλάξει το μέλλον που είχε κατά νου Του για μας.

 

Όσο απίστευτο και να ακούγεται αυτό, όσο εξωφρενικό και να ακούγεται, είναι η ίδια η διδασκαλία της Αγίας Γραφής. Το βλέπουμε για παράδειγμα στην ιστορία του Ιωνά και της Νινευί. Μια πόλη μεγάλη αμάρτησε, ο Θεός αποφασίζει να καταστρέψει τον λαό αυτό. “Νινευί καταστραφήσεται”.

Πήρε μία απόφαση, αυτό θα είναι το μέλλον της Νινευί. Πηγαίνει ο Ιωνάς κηρύσσει μετάνοια και μετανοούν οι Νινευίτες κι αλλάζει και ο Θεός την γνώμη Του. “Και μετενόησεν ο Θεός” λέει επί λέξη η Αγία Γραφή και όλος ο κόσμος σώθηκε. Τι μπορεί να κάνει μια αλλαγή στις σκέψεις μας, πώς προετοιμάζει το μέλλον μας.

 

Να κάνουμε μία διάκριση: 

Άλλο είναι η σκέψη, άλλο είναι ο λογισμός. 

Πολλές φορές ταυτίζονται λέμε μου 'ρθε μια σκέψη έχω έναν λογισμό. Το ίδιο είναι, αλλά στην κυριολεξία ο λογισμός είναι η σκέψη που επιμένει, όχι μια σκέψη που πέρασε απλώς και έφυγε.

Να μιλάτε πιο πολύ στον Θεό για τα παιδιά σας... (+Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

«Να μιλάτε πιο πολύ στον Θεό για τα παιδιά σας, παρά στα παιδιά σας για τον Θεό».

 + Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Η ΜΕΛΩΔΙΑ... (+Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

«Και ο μεγαλύτερος εγκληματίας, έχει κάποια λεπτή χορδή, την οποία αν βρούμε και την πλήξουμε, θα βγάλει μελωδία». 

+Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Όλα υπό το πρίσμα της αιωνιότητος... (+ Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

«Όλα τα γεγονότα της ζωής μας πρέπει να τα βλέπουμε υπό το πρίσμα της αιωνιότητος. Τότε μπορούμε να διακρίνουμε τις πραγματικές τους διαστάσεις».

+Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Ο πόνος ταπεινώνει τον άνθρωπο... (+ Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

«Ο πόνος ταπεινώνει τον άνθρωπο και όσο αυτός ταπεινώνεται, τόσο πλησιάζει τον Θεό».

+Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Εάν δεν υπήρχαν οι θλίψεις... (+ Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

«Εάν δεν υπήρχαν οι θλίψεις, δεν θα αναζητούσαμε τον Παράδεισο».
 

+Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος