Αρκεί που το είδε ο Θεός!

Αρκεί που το είδε ο Θεός!

Κάθε πρωί, πριν ακόμη χτυπήσει η καμπάνα, μια ηλικιωμένη γυναίκα περνούσε την πόρτα της μικρής εκκλησίας.

Κανείς δεν της το είχε ζητήσει.

Δεν είχε κάποια επίσημη θέση.

Δεν υπήρχε το όνομά της γραμμένο κάπου.

Δεν περίμενε κανείς να την επαινέσει.

Ερχόταν μόνη της.

Πλησίαζε τις εικόνες, άναβε τα καντήλια, τακτοποιούσε τα λουλούδια και με ένα καθαρό, λευκό πανί καθάριζε προσεκτικά τα προσκυνητάρια.

Κάθε εικόνα την περιποιούνταν σαν να ήταν κάτι πολύτιμο.

Και ίσως γι’ αυτήν πράγματι ήταν.

Μια μέρα, κάποιος την παρατήρησε και τη ρώτησε:

-Γιατί το κάνετε κάθε μέρα αυτό;

Η γυναίκα χαμογέλασε.

-Γιατί κάποιος πρέπει να φροντίζει τον οίκο του Θεού.

-Μα κανείς δεν σας το ζήτησε.

Εκείνη κοίταξε για λίγο την εικόνα μπροστά της και απάντησε:

-Δεν χρειάζεται να μου το ζητήσει κάποιος, όταν ο Θεός μου έδωσε τα χέρια για να προσφέρω.

Ο άνθρωπος σώπασε.

Η γυναίκα συνέχισε να καθαρίζει απαλά την εικόνα.

-Ξέρετε, παιδί μου… όταν ήμουν νέα, φρόντιζα το σπίτι μου. Τώρα που μεγάλωσα, σκέφτηκα πως μπορώ ακόμη να φροντίζω κάτι. Και εδώ μέσα νιώθω πως φροντίζω λίγο το σπίτι του Θεού.

Πέρασαν τα χρόνια.

Τα πόδια της δυσκολεύονταν πλέον να την κρατήσουν.

Τα χέρια της έτρεμαν.

Όμως εκείνη συνέχιζε να έρχεται.

Μια μέρα, ένας άνθρωπος της είπε:

- Γιατί κουράζεστε τόσο; Αφήστε το. Κάποιος άλλος θα το κάνει.

Η γυναίκα χαμογέλασε.

-Ίσως. Αλλά σήμερα μπορώ ακόμη να το κάνω εγώ.

Και συνέχισε.

Χωρίς φωτογραφίες.

Χωρίς δημοσιεύσεις.

Χωρίς ευχαριστώ.

Μόνο με ένα πανί στο χέρι και μια προσευχή στην καρδιά.

Κάποιο πρωινό, όμως, η γυναίκα δεν ήρθε.

Και ούτε το επόμενο.

Οι εικόνες ήταν εκεί.

Τα καντήλια ήταν εκεί.

Η εκκλησία ήταν εκεί.

Μα έλειπε εκείνη.

Τότε κάποιοι κατάλαβαν πόσα πράγματα έκανε χωρίς να τα προσέχει κανείς.

Και ένας νέος άνθρωπος πήρε το λευκό πανί της.

Πλησίασε την πρώτη εικόνα και άρχισε να την καθαρίζει.

Κάποιος τον ρώτησε:

-Γιατί το κάνεις;

Κοίταξε το πανί στα χέρια του και χαμογέλασε.

-Γιατί κάποτε μια ηλικιωμένη γυναίκα μου έμαθε πως η διακονία δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη για να είναι αγία.

Μπορεί να είναι ένα κερί.

Ένα λουλούδι.

Ένα καθαρό προσκυνητάρι.

Ένα τηλεφώνημα.

Ένα πιάτο φαγητό.

Μια επίσκεψη.

Ένα χέρι που βοηθά.

Μια προσευχή που κανείς δεν γνωρίζει.

Γιατί όταν ο Θεός σου εμπιστεύεται μια διακονία, δεν σε ρωτά πόσοι θα σε δουν.

Σε ρωτά τι θα κάνεις με αυτή.

Και ίσως η πιο όμορφη διακονία να είναι εκείνη που γίνεται τόσο αθόρυβα, ώστε να την ακούει μόνο ο Θεός.

Δεν χρειάζεται να σε χειροκροτήσουν οι άνθρωποι για κάτι που έκανες από αγάπη.

Αρκεί που το είδε ο Θεός!