Για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει και οι γύρω σου να είναι ευτυχισμένοι!

Δεν μπορείς να ευτυχείς μόνος σου...

Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι υπόθεση μοιράσματος, αλληλοβοήθειας και αγάπης!

Υπήρχε ένας αγρότης που καλλιεργούσε καλαμπόκι εξαιρετικής ποιότητας. Κάθε χρόνο κέρδιζε το βραβείο για την καλύτερη καλλιέργεια καλαμποκιού!

Κάποτε ένας δημοσιογράφος μιας εφημερίδας του πήρε συνέντευξη και έμαθε κάτι ενδιαφέρον για την ζωή του. Αυτό που ανακάλυψε ήταν ότι ο αγρότης αυτός κάθε χρόνο μοιραζόταν τον καλύτερο σπόρο από το καλαμπόκι του με όλους τους γείτονές του. 

«Μα, πώς μπορείτε να αντέξετε οικονομικά να μοιράζεστε τον καλύτερο σπόρο καλαμποκιού σας με τους γείτονές σας, όταν αυτοί είναι και οι βασικοί σας ανταγωνιστές κάθε χρόνο;» ρώτησε ο δημοσιογράφος.

ΤΟ ΔΩΡΟ ΕΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ!

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Το δώρο ενός δασκάλου!

Κάποτε, σε ένα δημοτικό σχολείο ενός χωριού, ένας δάσκαλος φωνάζει όλα τα παιδιά του σχολείου στο προαύλιο, με σκοπό να τους μιλήσει για την προσευχή που πρέπει να γίνεται κάθε πρωί πριν ξεκινήσουν τα μαθήματά τους.

- Ακούστε με παιδιά μου... Σήμερα θα μιλήσουμε για το «Πάτερ ημών». Το ξέρατε πως αυτή η προσευχή λέγεται και ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ; Πήρε αυτή την ονομασία επειδή αυτήν την προσευχή την δίδαξε ο ίδιος ο ΚΥΡΙΟΣ Ιησούς Χριστός στους ανθρώπους. Ζήτησε από εμάς τα παιδιά Του να τη λέμε τακτικά στον Ουράνιο Πατέρα μας, γι' αυτό ξεκινάει και με αυτήν την προσφώνηση "Πάτερ ημών" = Πατέρα μας...

Όμως ας την εξηγήσουμε απλά, λέξη προς λέξη, για να την καταλαβαίνουμε καλύτερα όλοι μας όταν την λέμε…

Ο ΚΑΚΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο κάκτος και η πεταλούδα

Μια φορά κάποιος ζήτησε από το Θεό ένα λουλούδι και μια πεταλούδα. Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά του έδωσε ένα κάκτο και μια κάμπια. Αυτό στενοχώρησε τον άνθρωπο. Δεν μπορούσε να καταλάβει, γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε. Είπε μέσα του, λοιπόν: «Ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους…». Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.

Μετά από λίγο καιρό πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί και τα είχε ξεχάσει. Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο, είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι. Και η άσχημη κάμπια είχε μεταμορφωθεί σε μια υπέροχη πεταλούδα!

Ναι, ο Θεός τα κάνει πάντα όλα σωστά!

Ο τρόπος που ενεργεί είναι πάντα ο καλύτερος, ακόμα κι αν μας φαίνεται λανθασμένος. Αν ζήτησες από το Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του εμπιστοσύνη. Μπορείς να είσαι σίγουρος πως Αυτός θα σου δίνει, πάντα αυτό που χρειάζεσαι την κατάλληλη στιγμή. Ίσως αυτό που χρειαζόσουν περισσότερο να ήταν εκπαίδευση στην υπομονή και την εμπιστοσύνη.

Και μην ξεχνάς... Από το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα, μπορεί να δεις το ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ! 

Ο Θεός σου δίνει πάντα ό, τι χρειάζεσαι την κατάλληλη στιγμή.

MΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΕΘΕΡΑ

MΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΕΘΕΡΑ

Η πεθερά που κράτησε το μυστικό της νύφης της και "αγίασε"... 

Όλη νύχτα, η Νίκη η νεαρή μάνα με τα δύο μικρά παιδιά, γύριζε στο στρώμα της. Πώς θα το κρατούσε μυστικό το ότι μεγάλωνε μέσα της ένα νέο παιδί που δεν ήταν του άνδρα της ο οποίος έλειπε στην ξενιτιά;

Είχε σχεδόν αποφασίσει να πάει και να τελειώσει τη ζωή της, πέφτοντας στο ποτάμι παρακάτω από το χωριό με τη μεγάλη ρουφήχτρα. Τα παιδιά θα τα άφηνε στην πεθερά της που έμενε μαζί τους και ήταν χρυσός άνθρωπος. Το πρωί αποφάσισε να της πει την τρομερή της απόφαση. Το κακό δεν θεραπεύεται με κακό, αλλά μόνο με καλό θα το λύσουμε το θέμα.

Η Αρετή, η εφευρετική πεθερά είχε ένα αγροτόσπιτο στην άκρη του χωριού και μέσα σε 20 μέρες αφού το άσπρισε και ετοίμασε μετακόμισαν εκεί μάνα, δύο παιδιά και η πεθερά.

Στο χωριό είπαν ότι πήγαν νωρίτερα για να είναι έτοιμοι και θα παρακολουθούν το σιτάρι για τη συγκομιδή. Πέρασαν 5 μήνες. Η Νίκη γέννησε και η πεθερά σαν μαμή την ξεγέννησε και άρχισε να περιποιείται το νεογέννητο.

Μετά από 25 μέρες η πεθερά έβαλε σε ένα καλαθάκι το μωρό και πήγε στο έμπα του χωριού και το άφησε στην άκρη του δρόμου κρυμμένη κοντά για να δει τι θα γίνει. Το μωρό ξύπνησε άρχισε να κλαίει και δύο περαστικοί άκουσαν το κλάμα του και έκπληκτοι πλησίασαν το καλάθι. Η Αρετή που παραφύλαγε προσευχόμενη πετάχτηκε πάνω , άρπαξε το μωρό και άρχισε να το χορεύει λέγοντας: "Το είχα τάμα να μεγαλώσω ένα ορφανό και να που μου το έστειλε ο Θεός. Ας έρθουν να το αναζητήσουν οι δικοί του". Και απομακρύνθηκε με το μωράκι στην αγκαλιά...

20χρονος είδε όνειρο τον αδελφό του που τον είχε κάνει έκτρωση η μάνα του πριν 17 χρόνια!!!

«Μητέρα, απόψε είδα ένα όνειρο και δεν φεύγει από το μυαλό μου. Ήμουν στο σπίτι και μπήκε ένας νεαρός, 2-3 χρόνια μικρότερος μου, και μου είπε: "Είμαστε αδέλφια. Αλλ’ εμένα η μητέρα μας δεν με άφησε να είμαι μαζί σου σήμερα. Δεν με άφησε να παίξω ποτέ μαζί σας, να γελάσω και να κλάψω...". Τότε εγώ του απάντησα ότι δεν έχω αδελφό. Μόνο μια αδελφή 2 χρόνια μεγαλύτερη. Αυτός όμως επέμενε και μου είπε να σέ ρωτήσω τί έκανες κάποιο πρωινό του Μαρτίου και να σου πω ότι, όπως μεγαλώσαμε εμείς, θα μεγάλωνε κι αυτός».

Η μητέρα, όταν άκουσε αυτά, λιποθύμησε! Και, όταν συνήλθε, ομολόγησε στα παιδιά της τί είχε κάνει εκείνο το πρωινό… Ότι δηλαδή, όταν έμεινε έγκυος στο 3ο «παιδί» τους, το συζήτησαν με τον άνδρα της, την αδελφή της και μια φίλη, όπως γίνεται συνήθως, και αποφάσισαν να μη γεννηθεί αυτό το παιδί. Έτσι προχώρησαν στην έκτρωσή του. 

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ (ομολογία μιας δαιμονισμένης)

Ομολογία μιας δαιμονισμένης:

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ!!!

"Κάποτε βρέθηκα τυχαία σε μια εκκλησία που γινόταν ένας εξορκισμός σε μια βασανισμένη από δαιμόνια κοπέλα...

Μετά από τις προκαθορισμένες ευχές της εκκλησίας που διάβασε με πίστη ο ιερέας, βγήκαν πολλά δαιμόνια...

Κάποια στιγμή, τα υπόλοιπα δαιμόνια πείσμωσαν και δεν έβγαιναν.

Τότε ρωτάει ο ιερέας:

- Ποιός είσαι εσύ;

Και απαντάει το δαιμόνιο:

- Εγώ; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε; Είμαι ο εγωισμός... Νομίζεις ότι φεύγω εύκολα;

- Και είσαι μόνος σου;

- Όχι, είναι μαζί μου και αυτή η σκύλα, η ανυπακοή... Εγώ δεν την θέλω όμως όπου πάω την στέλνει ο αρχηγός μου κι αυτήν μαζί μου... Την σιχαίνομαι...

Τότε ο ιερέας μπαίνει μέσα στο ιερό και γονατίζει σε μια γωνιά που η δαιμονισμένη δεν τον έβλεπε. Εκεί προσευχόταν από μέσα του με δάκρυα... Εμείς δεν ξέραμε τι έλεγε. Απ' έξω όμως, η δαιμονισμένη άρχισε ξαφνικά να τρέμει... Και παρακλητικά άρχισε να φωνάζει:

- Σταμάτα ρε να κλαις και να μετανιώνεις μπροστά σε τόσο κόσμο... Σταμάτα να ταπεινώνεσαι... Με καις... Με διώχνεις... Ξέρεις που με στέλνεις;

Και τότε βγήκε κι αυτό το δαιμόνιο, εξαντλώντας την κοπέλα που κατείχε και αφήνοντάς την μισολιπόθυμη.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την εμπειρία... Κάθε φορά που με πιάνει κι εμένα σαν άνθρωπο ο εγωισμός, θυμάμαι αυτό το περιστατικό και μετανιώνω... Ο Θεός να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από αυτό το πάθος όλοι μας!"

(ανώνυμη διήγηση, 1994)

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ προστατεύει όσους αγαπάς...

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ 

προστατεύει όσους αγαπάς...

Τρία κορίτσια περπατούσαν κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών, όταν ξαφνικά βρέθηκαν ανάμεσα σε δύο τρέχοντα τρένα. 

Τα τρένα πέρασαν σύριζα από μπροστά τους και ως εκ θαύματος δεν έπαθαν απολύτως τίποτα! 

Λίγο πιο κάτω υπήρχαν 3 δαιμόνια, που δέχονταν την επίπληξη και την οργή των άλλων δαιμόνων. 

- Καλά, γιατί δεν έσπρωξες το πρώτο κορίτσι στο τρένο; φώναζαν στο πρώτο δαιμόνιο. Η ψυχή της, θα ήταν τώρα δική μας!

- Δεν μπορούσα, απάντησε ο δαίμονας. Φορούσε ένα Σταυρό!

"Η αυτοθυσία της Άννας και το μυστικό του Ουρανού"

"Η αυτοθυσία της Άννας και το μυστικό του Ουρανού"

- ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ-

Αυτό το συγκλονιστικό γεγονός εκτυλίχτηκε στα νερά του Σαρωνικού, στα τέλη του 20ου αιώνα. 

Το αφηγήθηκε μια απ' τις πιo εκλεκτές μαθήτριες του Οσίου Πορφυρίου, η οποία επρόκειτο να γίνει Μοναχή.

Σ' ένα από τα παραθαλάσσια προάστια της Αττικής, θα γίνονταν κολυμβητικοί αγώνες γυναικών. 

Θα έπαιρνε μέρος και μια εξαιρετική κοπέλα, η Άννα, η οποία ήταν πρωταθλήτρια στην κολύμβηση, συγγενής και φίλη της μαθήτριας του Οσίου. 

Το κέντημα της χρυσοχέρας... (ωφέλιμο)

Το κέντημα της χρυσοχέρας...

Κάποτε μία ήταν χρυσοχέρα και εκεί που κένταγε, βγήκε από μέσα της ένα ''αχ'', για τα πολλά βάσανα που είχε. 

Κάποιος την άκουσε και κατάλαβε ότι έχει μαυρίλα η ψυχή της και της λέει:

- Με συγχωρείτε, μπορώ να δω το κέντημά σας;

- Βεβαίως!

Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ: "Πώς θέλεις να ακούω τις προσευχές σου, που βγαίνουν από μια βρώμικη καρδιά;"

Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ:

"Πώς θέλεις να ακούω τις προσευχές σου, που βγαίνουν από μια βρώμικη καρδιά;"

Ήταν ένας νεαρός στρατιώτης, ο οποίος ζούσε άτακτα. Αλλά, αγαπούσε την Υπεραγία Θεοτόκο και την παρακαλούσε συχνά να τον βοηθήσει.

Μια μέρα, που κατάκοπος και πεινασμένος από δύσκολες στρατιωτικές υποχρεώσεις, βρισκόταν μόνος σ’ ένα άγριο μέρος, παρουσιάστηκε μπροστά του η Παναγία. Κρατούσε στα χέρια της ένα πιάτο καλό φαί και ένα κανάτι με νερό.

Αλλά τί κρίμα! Όσο λαχταρούσε το ζεστό φαί και το δροσερό νερό, τόσο αηδίαζε από το πιάτο και το κανάτι! Τόσο ήταν βρώμικα και σιχαμερά!

Αλεξανδρινό: «Δώρο στο Χριστό» (συγκινητικό διήγημα)

Αλεξανδρινό:

«Δώρο στο Χριστό» 

(συγκινητικό διήγημα)

Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη. Σ’ ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση της εκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων.

Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν’ ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη. Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει από μόνο του, λιώνοντας σιγά σιγά, γι’ αυτό γύρω από τη φάτνη ήταν αμέτρητα κεράκια, όσα και οι πιστοί, κι η εκκλησία λαμποκοπούσε κι έφεγγε σαν να ήταν ο ήλιος μέσα της. Όταν η λειτουργία τελείωνε, ο κόσμος πήγαινε στα γύρω κεντράκια, για να φάει και να πιει, να γλεντήσει τη χαρά του για τη γέννηση του Χριστού.

"Δεν θα πάω ξανά στην εκκλησία!"

 "Δεν θα πάω ξανά στην εκκλησία!"

Ένας νεαρός πήγε κάποτε στον ιερέα της ενορίας του και του είπε: 
- Δεν θέλω να έρθω ξανά στην εκκλησία!

Ο ιερέας τον ρώτησε: 
- Γιατί παιδί μου; 

Ο νεαρός απάντησε: 
- Μέσα στην εκκλησία είδα χριστιανούς να κουτσομπολεύουν και να λένε άσχημα λόγια για άλλους χριστιανούς. Ενώ κάποιοι άλλοι ενορίτες κοιτούσαν τα τηλέφωνα τους κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, και αυτά είναι μόνο μερικά πράγματα από αυτά που παρατήρησα...

Ένας δαίμονας, που ντυμένος με τα ρούχα του ιερέα, κήρυττε στην εκκλησία...- ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΗ -

Ένας δαίμονας, που ντυμένος με τα ρούχα του ιερέα, κήρυττε στην εκκλησία...

ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΗ

Ένας περιπλανώμενος μοναχός πήγε σε μια εκκλησία για να προσευχηθεί.

Όμως, αντί του ιερέα, είδε πως κήρυττε ένας δαίμονας, ντυμένος με τα ρούχα του ιερέα.

Ο μοναχός σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να παρακολουθεί πιο προσεκτικά την ομιλία του δαίμονα για να τον πιάσει στη λάθος του λέξη, κάπου που να έλεγε ένα ψέμα.

Αλλά ο δαίμονας μίλησε ακριβώς όπως στο ιερό Βιβλίο, χρησιμοποίησε όλες τις σωστές λέξεις, χωρίς να αλλάξει τίποτα.

Και έτσι έκανε μέχρι το τέλος του κηρύγματος.

Ένα όνειρο ξεχωριστό...

Ένα όνειρο ξεχωριστό...

Κάποια "καλή" ψυχή ένα βράδυ σαν να βρέθηκε μπροστά σε μια ολόλαμπρη πόρτα που του θύμιζε κάτι από παράδεισο...

Απ' έξω είδε να στέκεται ένας πανέμορφος άνδρας που του έμοιαζε άγγελος...

Έκανε να μπει...

Ο άγγελος του είπε να θυμηθεί έναν λόγο που του ανήκει ο παράδεισος.

Δεν βρήκε έναν πρόχειρο...

Άρχισε όμως να κοιτά μέσα με περιέργεια...

Ψάχνω τον Θεό να μου πει…

Ψάχνω τον Θεό να μου πει…

* Μία ανέκδοτη ιστορία που αξίζει τον κόπο να διαβάσετε.

“Κάποτε ένας χωρικός άκουσε στην εκκλησία ότι αν δώσεις ελεημοσύνη θα λάβεις εκατονταπλάσια από τον Θεό. Είπε λοιπόν στην γυναίκα του να δώσουν ως ελεημοσύνη το μοναδικό βόδι που είχαν και ο Κύριος θα τους επέστρεφε 100 βόδια για την καλή τους πράξη.

Δεν δίστασε δε καθόλου να δώσει το βόδι του, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο. Έδωσε λοιπόν το βόδι και περίμενε την ανταπόδοση από τον Θεό.

Περνούσε ο καιρός και τα 100 βόδια δεν ερχόταν. Ένα πρωί λοιπόν αποφάσισε να ανέβει στο γειτονικό βουνό για να βρει τον Θεό και να τον ρωτήσει πότε θα του έδινε τα 100 βόδια που άκουσε στο κήρυγμα του ιερέα.

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

...Αυτός ο τσοπάνος, που πήγε στον Παράδεισο, τον λέγανε Μαυρογένη, γιατί είχε µαύρα γένια και ζούσε µε την γυναίκα του απ' τον κόσµο µακρυά, µε τα ζωντανά του και δεν κατέβαινε στο χωριό, παρά µονάχα για να πουλήσει τα τυριά του και να ψουνίσει τα χρειαζούµενα, ξεκίνησε να λέει ο Προκόπης.
Μιαν ηµέρα το λοιπόν, όπου βρέθηκε στο χωριό για τις δουλειές του, πήγε να ανάψει ένα κερί στην εκκλησιά, γιατί ήτανε θεοφοβούµενος και καλής ψυχής άνθρωπος. Εκεί µιλούσεν ο παπάς στους χωριανούς του και τους έλεγε το κήρυγµα για τον ίσιο δρόµο του Θεού, που πάει ολόισια στον Παράδεισο, αν δεν στρίβουµε δεξιά κι αριστερά. Πρέπει να τραβούµεν ίσια και να είµαστε συµπονετικοί για κάθε άνθρωπο, όταν έχει την ανάγκη µας. Νάµαστεν δηλαδή ψυχηκάρηδες και να ελεούµε, γιατί το ίδιο κάνει και ο Θεός και ελεεί τον κόσµον όλον για να ζει και να πορεύεται. Κι όποιον δει πως κάνει κι αυτός το ίδιο, τον συµπαθά πολύ και τον παίρνει στον Παράδεισο, όπου είναι η ζωή µεγαλείο ατελείωτο! Έτσι τα έλεγε ο παπάς κι έτσι πρέπει να είναι, κατά την γνώµην µου. Η Εκκλησία δεν λέγει ποτέ της ψέµατα και γιατί να τα πει, µαθές;

ΣΕ ΠΟΣΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ; (διδακτικός διάλογος)

 ΣΕ ΠΟΣΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

Ρώτησε ένας άνθρωπος με το "πνεύμα του κόσμου" ένα νεαρό παλικάρι:

- Καλά, βρε παιδί μου! Συ το πιστεύεις, ότι με τη θεία Κοινωνία έρχεται μέσα σου ο Χριστός; Σε πόσους ανθρώπους μπορεί να μπει πια… Αφού είναι ένας!

Ο νεαρός έμεινε για λίγο συλλογισμένος. Και μετά του απάντησε ως εξής:

Συζητώντας "περί Θεού" με έναν κουρέα.

Συζητώντας "περί Θεού" με έναν κουρέα.

Ένας κύριος πήγε σε ένα κουρείο για να κουρέψει τα μαλλιά του και να ξυρίσει τα γένια του ως συνήθως.
Εντωμεταξύ άρχισε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ αυτού και του κουρέα που τον περιποιόταν…
Μίλησαν για πολλά θέματα, όμως, κατέληξαν να συζητούν για το θέμα της ύπαρξης του Θεού!
Είπε ο κουρέας: «Κοίτα, άνθρωπέ μου, εγώ δεν πιστεύω στην ύπαρξη του Θεού, όπως εσύ μου λες».
«Και γιατί το λες αυτό;» ρώτησε ο πελάτης.

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

...Αυτός ο τσοπάνος, που πήγε στον Παράδεισο, τον λέγανε Μαυρογένη, γιατί είχε µαύρα γένια και ζούσε µε την γυναίκα του απ' τον κόσµο µακρυά, µε τα ζωντανά του και δεν κατέβαινε στο χωριό, παρά µονάχα για να πουλήσει τα τυριά του και να ψουνίσει τα χρειαζούµενα, ξεκίνησε να λέει ο Προκόπης.
Μιαν ηµέρα το λοιπόν, όπου βρέθηκε στο χωριό για τις δουλειές του, πήγε να ανάψει ένα κερί στην εκκλησιά, γιατί ήτανε θεοφοβούµενος και καλής ψυχής άνθρωπος. Εκεί µιλούσεν ο παπάς στους χωριανούς του και τους έλεγε το κήρυγµα για τον ίσιο δρόµο του Θεού, που πάει ολόισια στον Παράδεισο, αν δεν στρίβουµε δεξιά κι αριστερά. Πρέπει να τραβούµεν ίσια και να είµαστε συµπονετικοί για κάθε άνθρωπο, όταν έχει την ανάγκη µας. Νάµαστεν δηλαδή ψυχηκάρηδες και να ελεούµε, γιατί το ίδιο κάνει και ο Θεός και ελεεί τον κόσµον όλον για να ζει και να πορεύεται. Κι όποιον δει πως κάνει κι αυτός το ίδιο, τον συµπαθά πολύ και τον παίρνει στον Παράδεισο, όπου είναι η ζωή µεγαλείο ατελείωτο! Έτσι τα έλεγε ο παπάς κι έτσι πρέπει να είναι, κατά την γνώµην µου. Η Εκκλησία δεν λέγει ποτέ της ψέµατα και γιατί να τα πει, µαθές;

Η ΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ! (πατερική ιστορία)

Η ΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ!

Κάποτε κάποιος νεαρός μόλις έφτασε σε μια Όαση στη μέση της Ερήμου της Ιουδαίας, συνάντησε τον γέρο Ελισαίο και τον ρώτησε:

-Τι είδους άνθρωποι ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, γέροντα;
 

-Τι είδους άνθρωποι ζούσαν στον τόπο σου, παιδί μου; Ρώτησε με τη σειρά του ο γέροντας.

– Μια κοινωνία εγωιστών και κακών, απάντησε ο νεαρός, είμαι χαρούμενος που έφυγα από κοντά τους.

-Τους ίδιους θα βρεις κι εδώ, παιδί μου, απάντησε στοχαστικά ο γέρο Ελισαίος.