Το θαύμα με το Άγιο Φως που βγήκε από την ραγισμένη κολώνα!

Το θαύμα με το Άγιο Φως που βγήκε από την ραγισμένη κολώνα!

Μεγάλο Σάββατο 1579, Ιεροσόλυμα

Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση και τα παλαιά προσκυνητάρια των Αγίων Τόπων, κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σωφρόνιος Δ΄ βρέθηκε αποκλεισμένος μαζί με το πλήθος έξω από τον Ναό της Αναστάσεως, χωρίς να του επιτραπεί να τελέσει την Ακολουθία του Αγίου Φωτός. Ο Πατριάρχης γονάτισε προσευχόμενος με δάκρυα δίπλα στην αριστερή μαρμάρινη κολόνα της εισόδου. Ξαφνικά, μια δυνατή αστραπή έσχισε τη σκληρή πέτρα. Το Πανάγιο Φως βγήκε από τη ραγισμένη κολόνα και άναψε τις λαμπάδες του Πατριάρχη και όλων των πιστών που περίμεναν με αγωνία.

Σύμφωνα με την παράδοση, ένας μουσουλμάνος Εμίρης που παρακολουθούσε από ψηλά, συγκλονίστηκε και φώναξε: «Μεγάλη είναι η πίστη των Χριστιανών! Ένας είναι ο αληθινός Θεός!» Ομολόγησε την πίστη του και μαρτύρησε. Το λείψανό του τιμάται μέχρι σήμερα.

Η ίδια κολόνα, με την εμφανή ραγισμένη γραμμή και τα σημάδια, στέκει ακόμα και σήμερα μπροστά στον Ναό της Αναστάσεως ως μάρτυρας. Το Άγιο Φως δεν εμποδίζεται από ανθρώπινες αποφάσεις.

Δεύτε λάβετε Φως!

Χριστός Ανέστη!

"Χριστός Ανέστη χαρά μου"

✟... ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!

Μια ευχή των Χριστιανών για όλο τον χρόνο!!!

Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ χειμώνα καλοκαίρι έτσι ευχόταν σε όλους. Τυχαίο άραγε;

Δεν νομίζω...

✟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΧΑΡΑ ΜΟΥ!!!

Η ζωή του Χριστιανού πρέπει να είναι, ακόμα και σε καιρούς θλίψεις, πλημμυρισμένη από αναστάσιμη χαρά!!!

Αυτή ήταν η πρώτη ΕΥΧΗ αλλά και ΕΝΤΟΛΗ του Χριστού μετά την Ανάσταση Του!

ΧΑΙΡΕΤΕ! (Ματθ. 28:9)

Τον σταυρικό πόνο της καρδιακής μας ταπείνωσης πρέπει πάντα να τον σκεπάζει και να τον υπερκαλύπτει το ένδυμα της αναστάσιμης χαράς!

…….. * …….. *…….. *……..

Η αναστάσιμη χαρά στα πρόσωπα των Χριστιανών αποτελούσε το δυνατότερο κήρυγμα την εποχή των πρώτων Χριστιανών αλλά κι έπειτα!

«Πως είναι δυνατόν οι Χριστιανοί να είναι τόσο χαρούμενοι», αναρωτιόντουσαν όλοι. «Αυτοί δεν έχουν προβλήματα; Γιατί λάμπουν τα πρόσωπά τους έτσι;»

Μα, έλαμπαν γιατί ζούσαν εν Χριστώ ζωή!

Πίστευαν στην δύναμη του Βαπτίσματος, της Θείας Κοινωνίας, της πίστης στην αιώνια ζωή!

ΤΙ (ΔΕΝ) ΕΙΝΑΙ ΠΑΣΧΑ...

ΤΙ (ΔΕΝ) ΕΙΝΑΙ ΠΑΣΧΑ...
 

Πάσχα δεν είναι το αρνί, δεν είναι το κόκκινο αυγό, δεν είναι το τσουρέκι, δεν είναι η λαμπάδα, δεν είναι τα καινούρια ρούχα.

Πάσχα δεν είναι η παρουσία μας στην Εκκλησία μόνο δέκα λεπτά πριν το «Χριστός Ανέστη» και ένα λεπτό μετά.

Πάσχα δεν είναι η λατρεία του φαγητού, το πανηγύρι, ο χορός και το ποτό.

Πάσχα δεν είναι οι σούβλες στο δρόμο, δεν είναι η ανταλλαγή ευχών, δεν είναι η επιστροφή στο χωριό. Ή, τουλάχιστον, δεν είναι μόνο αυτά.

Τί ευτυχία η Ανάσταση! (Οσίου Πορφυρίου)

Τί ευτυχία η Ανάσταση! 

Eμπειρίες από τον Άγιο Πορφύριο

 

Αντί άλλης Πασχάλιας ευχής, θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα αναστάσιμα βιώματα του μακαριστού γέροντα Πορφυρίου, όπως τα έζησα μια Τρίτη Διακαινησίμου στο κελλάκι του.

Πήγα να τον δω σαν γιατρός. Μετά την καρδιολογική εξέταση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα με παρεκάλεσε να μη φύγω.

Κάθισα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεβάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του. Με ρώτησε:

 

– Ξέρεις το τροπάριο που λέει: «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…»;

 

– Ναι γέροντα, το ξέρω.

 

– Πες το.

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΥΤΑ...

"Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή"

"Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή" 

Το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης ψάλλεται στις εκκλησίες ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης. Το τελευταίο υπέροχο τροπάριο στην ακολουθία, "Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή...", είναι της ευσεβούς και λογίας ποιήτριας του Βυζαντίου Κασσιανής.

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ
Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σην αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, ότι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.
Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σην δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Απόδοση του Φώτη Κόντογλου:
Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου, αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος. 

 

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

...Αυτός ο τσοπάνος, που πήγε στον Παράδεισο, τον λέγανε Μαυρογένη, γιατί είχε µαύρα γένια και ζούσε µε την γυναίκα του απ' τον κόσµο µακρυά, µε τα ζωντανά του και δεν κατέβαινε στο χωριό, παρά µονάχα για να πουλήσει τα τυριά του και να ψουνίσει τα χρειαζούµενα, ξεκίνησε να λέει ο Προκόπης.
Μιαν ηµέρα το λοιπόν, όπου βρέθηκε στο χωριό για τις δουλειές του, πήγε να ανάψει ένα κερί στην εκκλησιά, γιατί ήτανε θεοφοβούµενος και καλής ψυχής άνθρωπος. Εκεί µιλούσεν ο παπάς στους χωριανούς του και τους έλεγε το κήρυγµα για τον ίσιο δρόµο του Θεού, που πάει ολόισια στον Παράδεισο, αν δεν στρίβουµε δεξιά κι αριστερά. Πρέπει να τραβούµεν ίσια και να είµαστε συµπονετικοί για κάθε άνθρωπο, όταν έχει την ανάγκη µας. Νάµαστεν δηλαδή ψυχηκάρηδες και να ελεούµε, γιατί το ίδιο κάνει και ο Θεός και ελεεί τον κόσµον όλον για να ζει και να πορεύεται. Κι όποιον δει πως κάνει κι αυτός το ίδιο, τον συµπαθά πολύ και τον παίρνει στον Παράδεισο, όπου είναι η ζωή µεγαλείο ατελείωτο! Έτσι τα έλεγε ο παπάς κι έτσι πρέπει να είναι, κατά την γνώµην µου. Η Εκκλησία δεν λέγει ποτέ της ψέµατα και γιατί να τα πει, µαθές;

ΕΜΠΙΣΤΕΨΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

 ΕΜΠΙΣΤΕΨΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Ένας πιστός ρώτησε κάποτε έναν γέροντα ασκητή: 

- Γέροντα, πώς θα αναγνωρίσω το χέρι που θέλει να με βοηθήσει αληθινά, και να το εμπιστευτώ;

- Είναι παιδί μου, αυτό που πληγώθηκε για σένα, του Ιησού Χριστού μας. Ψηλάφισε το και νιώσε το τραύμα από το καρφί. Αυτό το χέρι μπορείς άφοβα να το εμπιστευτείς! Θέλει πάντα το καλό σου...

Γιατί ο Χριστός ονομάζεται "ΝΥΜΦΙΟΣ";

 

Γιατί ο Χριστός ονομάζεται "ΝΥΜΦΙΟΣ";

Δύο από τα πιο γνωστά τροπάρια της Μ. Εβδομάδας είναι τα «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται» και «Τον νυμφώνα Σου βλέπω». Ποια είναι όμως η σημασία τους;

Το πρώτο απ’ αυτά λέει:

«Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα. Ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ουν, ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθείς, ίνα μη τω θανάτω παραδοθείς και της βασιλείας έξω κλεισθείς. Αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός ημών, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς».

Στα νέα ελληνικά, το τροπάριο λέει (κάπως ελεύθερα):

«Δείτε, έρχεται ο Γαμπρός (Νυμφίος) καταμεσίς της νύχτας, και καλότυχος ο δούλος, που θα τον βρει ξύπνιο, αλλά ανάξιος εκείνος που θα πιαστεί στον ύπνο. Πρόσεχε λοιπόν, ψυχή μου, μην αφεθείς στον ύπνο, για να μην παραδοθείς στο θάνατο και κλειστείς έξω από τη βασιλεία. Αλλά σύνελθε και φώναξε: Είσαι Άγιος, Άγιος, Άγιος, Θεέ μας, μέσω της Θεοτόκου ελέησέ μας».

Το δάκρυ του Ιησού... Σάββατο του Λαζάρου

Το δάκρυ του Ιησού...

Σάββατο του Λαζάρου

 Είναι η μοναδική φορά που στην ζωή Του δάκρυσε.

Τούτο το δάκρυ του Ιησού δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται γιατί ο Χριστός δεν ήταν απλά ένας φίλος του Λάζαρου και δεν πήγε απλά να δει τον τόπο που τον έθαψαν, αλλά είναι ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού που πήγε στην Βηθανία με σκοπό να αναστήσει τον Λάζαρο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από την διήγηση του ευαγγελιστή Ιωάννη.

Με δεδομένα λοιπόν ετούτα τα στοιχεία, ο Ιησούς δακρύζει. Είναι η μοναδική φορά που στην ζωή Του δάκρυσε. Και το δάκρυ αυτό είναι θεανθρώπινο, αφού ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.

ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΛΕΝΕ "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ "ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ";

ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΛΕΝΕ "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" 

ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ "ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ";

-Χριστός Ανέστη!
-Αληθώς Ανέστη!

Μπορεί να ομολογούμε ότι «ο Χριστός Ανέστη», άλλα αν δεν πούμε και εμείς και δεν ομολογήσουμε με τη ζωή μας το «Αληθώς Ανέστη», τότε το «Χριστός Ανέστη» δεν έχει αξία.

Ξέρετε γιατί;

Γιατί δεν έχει σημασία αν «ο Χριστός Ανέστη» αλλά έχει σημασία, αν εμείς Τον αφήσαμε να αναστηθεί μέσα μας.

Γιατί περνάμε κάτω από τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή;

Γιατί περνάμε κάτω από τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή;

Η Μεγάλη Παρασκευή, είναι ημέρα απόλυτου πένθους και νηστείας αφού ο ορθόδοξος ελληνισμός βιώνει την κορύφωση του Θείου Δράματος.

Η μέρα συνήθως είναι συννεφιασμένη και βροχερή. Αλλά ακόμη και αν είναι ηλιόλουστη, για κάποιες ώρες της ημέρας ο ουρανός σκοτεινιάζει.

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι αφιερωμένη στην Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου και στην Ακολουθία του Επιταφίου. 

ΝΥΜΦΙΕ ΜΟΥ, Ψάχνω λόγια να Σου πω, μα δεν βρίσκω…

ΝΥΜΦΙΕ ΜΟΥ,
Ψάχνω λόγια να Σου πω, μα δεν βρίσκω…
 

Αλήθεια, τι λόγια γλυκά μπορεί να βρει κανείς για να απαλύνει τον πόνο του Νυμφίου;

Μια ψυχή που Τον έχει αγαπήσει βαθιά, κοιτώντας Τον, δυσκολεύεται να πει λόγια, δυσκολεύεται να ψάλλει ετούτες τις ώρες ακόμα και τους ύμνους που η Εκκλησία μας από αγάπη όρισε να ψάλλονται…

Αγαπημένε μου, πονάς τόσο…
Δάκρυα χύνω στις πληγές σου σιωπηλά…

Νιώθω τον πόνο Σου Βασιλιά μου…
Εσύ ο Αθώος, υποφέρεις…

Συγχώρεσε μας που σε πληγώνουμε...
Εσύ μόνο αγάπη αξίζεις!

Συγχώρεσε μας που σε εγκαταλείψαμε Μόνο Σου…

ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ "Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ"

ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ

"Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ" 

Ο Λάζαρος ήταν στενός φίλος του Χριστού. Κατοικούσε στη Βηθανία, 3 χλμ. περίπου ανατολικά της Ιερουσαλήμ και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία φιλοξένησαν πολλές φορές τον Ιησού στο σπίτι τους στη Βηθανία (Λουκ. 10,38-40, Ιωαν. 12,1-3). 

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Κάποια φορά όμως, όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής Ιωάννης (Ιω. 11,3), που ο Κύριος βρισκόταν στη Γαλιλαία, έμαθε πως ο φίλος Του ο Λάζαρος ήταν άρρωστος. Του το είχαν διαμηνύσει οι αδελφές του με τούτα τα λόγια: «Κύριε, να, αυτός που τόσο πολύ αγαπάς, είναι άρρωστος».
Σαν ήκουσε όμως ο Ιησούς τούτο, είπε: «Αυτή η αρρώστια είναι για να φανεί η δόξα του Θεού». Ο Ιησούς όμως καθυστέρησε εσκεμμένα τη μετάβασή του στη Βηθανία (Ιω. 11,6) κι έμεινε εκεί στον τόπο που βρισκόταν ακόμη δύο μέρες. Ύστερα είπε στους μαθητές Του: «Πάμε πάλι στην Ιουδαία».
Οι μαθητές, που ήξεραν τους κινδύνους που μπορούσε να έχει για τον Δάσκαλό τους ένα τέτοιο ταξίδι, προσπάθησαν να Τον αποτρέψουν από του να το κάμει. «Δάσκαλε, πριν λίγες μέρες οι Ιουδαίοι ζητούσαν να σε λιθοβολήσουν και πάλι θέλεις να πάς εκεί;» (Ιω. 11,8.
Ο Κύριος πρόσθεσε: «Ο φίλος μας ο Λάζαρος κοιμήθηκε και πρέπει να πάω να τον ξυπνήσω». Οι μαθητές που δεν κατάλαβαν τα λόγια του Ιησού νόμισαν πως ο Λάζαρος είχε κοιμηθεί με τον φυσικό ύπνο και του είπαν: «Κύριε, αν κοιμήθηκε, θα ξυπνήσει μοναχός του. Τι ανάγκη είναι να πάμε εμείς, για να τον ξυπνήσουμε;». Τότε ο Ιησούς τους μίλησε καθαρά και τους είπε: «ο Λάζαρος πέθανε. Και χαίρομαι για σας για να πιστέψετε. Πάμε, λοιπόν προς τον Λάζαρο».

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ χωρίς γέλιο...

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ χωρίς γέλιο...

- Είστε μια χαρά! Δεν σας βρίσκω τίποτα, λέει ο γιατρός στον άρρωστο.

- Όχι γιατρέ. Δεν είμαι καλά. Έχω μια πλήξη. Δεν μπορώ να γελάσω. Δεν μπορώ να χαρώ.

- Δοκιμάστε να ζήσετε λίγο στο ύπαιθρο, στον καθαρό αέρα, συμβουλεύει και πάλι ο γιατρός.

- Μα ζω πάντα σε εξοχή.

-Τότε ακούστε! Εδώ κοντά παίζονται οι κωμωδίες του Μολιέρου. Είναι ξεκαρδιστικές. Να πηγαίνετε συχνά. Θα σας κάνει καλά αυτό το γέλιο.

- Ευχαριστώ, γιατρέ. Μα σας βεβαιώνω, δεν θα μου κάνουν καλό ούτε οι κωμωδίες του Μολιέρου. Γιατί... είμαι πρωταγωνιστής στα έργα του! Κι ενώ σκορπίζω το γέλιο σε χιλιάδες ανθρώπους, εγώ ζω μέσα στη μελαγχολία και στην πλήξη...

* * *

Δεν είναι απίστευτο να σκορπίζεις το γέλιο, την ευθυμία παντού κι εσύ ο ίδιος να πάσχεις από πλήξη;

Χρισός Ανέστη! - Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

“Χριστός Ανέστη!” 

 Είναι ο αναστάσιμος χαιρετισμός που ανταλλάσσεται μεταξύ των πιστών για σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Κυρίου!

Απαντάμε με τον χαιρετισμό:

"Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!"

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (π. Ελπίδιος Βαγιανάκης)

«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»  

αδελφοί μου, και μαζί μια ολόθερμη ευχή:

«Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 

ΠΟΤΕ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΙΨΕΙ!»

Είναι κοινή διαπίστωση, πως στην εποχή μας, ότι θέλει ο άνθρωπος μπορεί να το αποκτήσει. Όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται. Ότι θέλει κανείς το βρίσκει. Εκτός από ένα: Την εγκάρδια χαρά!
Μάλιστα, η δυσάρεστη διακήρυξη επιστημόνων πριν λίγες μέρες στην πατρίδα μας, πως ένας στους τρεις πάσχει από κάποιας μορφής ψυχασθένειας, αποδεικνύει πως η ευχή «ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ» είναι σήμερα κορυφαία και σπουδαία ευχή.

Εάν το άγχος αποτελεί σήμερα την παράδοξη, μυστική, παράλογη ασθένεια της εποχής μας, η χαρά και συγκεκριμένα η καλή διάθεση και ειρήνη της καρδιάς, αποτελεί το κορυφαίο αντίδοτό της.

Πού όμως πουλιέται αυτό το καταπληκτικό φάρμακο; Πού θα μπορούσε κανείς να το προμηθευτεί, για να βλέπει την ευτυχία να συμβαδίζει δίπλα του;

Αυτό το υπέροχο άρωμα της ζωής, που λέγεται ΧΑΡΑ, δεν πουλιέται αλλά ούτε αγοράζεται, μόνο χαρίζεται!

Ναι, σωστά ακούσατε. Χαρίζεται και μάλιστα δωρεάν. Δίνεται ως χάρις από την Πηγή της χάριτος.
 

Είχε πρωτοδοθεί στους πρωτοπλάστους από τον Δημιουργό, κατά την δημιουργία τους.
Εμφύσησε τότε ο Κύριος του παντός Πνοή Ζωής μέσα στον άνθρωπο και κατοίκησε έτσι στην καρδιά του πρώτου ανθρώπου η χάρις του Παναγίου Πνεύματος.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΠΑΣΧΑ"; ΓΙΑΤΙ ΣΦΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΑΡΝΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ; ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ;

✟...ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΠΑΣΧΑ";
-----------------------------------
Η λέξη «Πάσχα» προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «Πεσάχ», που σημαίνει μετάβαση. Μεταβαίνω από το ένα μέρος σε κάποιο άλλο. Για τους Εβραίους το πρώτο Πάσχα ήταν η μετάβασή τους από την χώρα της Αιγύπτου που ήταν υποδουλωμένοι και σκλαβωμένοι, στη γη της Επαγγελίας, στη γη Χαναάν, που τους είχε υποσχεθεί ο Κύριος μας.
Βέβαια σε μας έχει μεταφορική σημασία. Επειδή πολλοί χρησιμοποιούν τη λέξη Πάσχα και ιδιαίτερα μέσα στα αναστάσιμα τροπάρια σχολιάζεται πολλές φορές «πάσχα ιερόν, πάσχα μυστικό, πάσχα πανσεβάσμιο, πάσχα Χριστός ο Λυτρωτής», χωρίς να γνωρίζουν την βαθύτερη ερμηνεία της, που αξίζει να την αναφέρουμε:
ΠΑΣΧΑ για μας τους Χριστιανούς σημαίνει η μετάβασή μας από τον θάνατο στην ανάσταση, από την αμαρτία στη σωτηρία, από το σκοτάδι της ζωής μας στο φως της ανάστασής μας.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΟΥ (π. Ελπιδίου Βαγιανάκη)

Η Ανάσταση του Βασιλιά μου

(π. Ελπιδίου Βαγιανάκη)

      Μεγάλη Δευτέρα

Την Μ. Δευτέρα, Εσύ του κόσμου Βασιλιά ζήτησες από τη ψυχή μου να γίνει Νύμφη της δικής Σου καρδιάς.

Μέσα στο σκοτάδι των παθών άναψες την πυρφόρα φλόγα του θεϊκού Σου έρωτα και έγινες Νυμφίος λατρευτός, ένας και μοναδικός.

Η καρδιά μου σαγηνευμένη από την πρόσκληση Σου, με ταπείνωση βαθιά για το πλήθος των αμαρτιών μου, ρίχτηκε σαν την πόρνη στα γόνατα Σου για ν’ αφήσει τα μύρα της ερωτευμένης μου καρδιάς στη στοργική Σου αγκαλιά.

Στο χάδι της ευσπλαχνίας Σου, έκλαψα γλυκά και σε κοίταξα ικετευτικά. Και μες τα καταγάλανα γλυκά γαλάζια μάτια σου χαμένος, έμαθα μυστικά πόσο άπειρα με αγαπάς.     Τέτοια αγάπη μοναδική, που ξεπερνά σε δύναμη και αυτή την αγάπη που έχει για το μωρό της κάθε μάνα γλυκιά.

Κάνε Νυμφίε της ψυχής μου, κάνε Ουράνιε Έρωτα της ζωής μου, μόνο Εσένα ν’ αγαπώ παντοτινά!

ΠΩΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ...

ΠΩΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ...

Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες.

Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα της κάθε άγιας ημέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνια, Πάσχα κ.λ.π.) και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τὸν Θεό.

  Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ ευλάβεια κάθε γιορτή. Οἱ κοσμικοί ζητούν να καταλάβουν τα Χριστούγεννα με το χοιρινό, το Πάσχα με το αρνί, τις Αποκριές με το κομφετί. Οι αληθινοί μοναχοί όμως κάθε μέρα ζουν τα θεία γεγονότα και αγάλλονται συνέχεια. Κάθε εβδομάδα ζουν την Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ζουν την Μεγάλη Τετάρτη, την Μεγάλη Πέμπτη, την Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή τα Πάθη του Χριστού, και κάθε Κυριακή το Πάσχα, την Ανάσταση…

Στην γιορτή, για να νιώσει κανείς το γεγονός, δεν πρέπει να δουλεύει.