23 Μαϊου - Αγία Μαρία του Κλώπα ( συγγενής της Παναγίας)

23 Μαϊου - 

Αγία Μαρία του Κλώπα ( συγγενής της Παναγίας)

Η Αγία Μαρία του Κλωπά (ή Μαρία η του Κλωπά) είναι μία από τις πιο σημαντικές αλλά και λιγότερο προβεβλημένες γυναικείες μορφές της Καινής Διαθήκης. Ανήκει στον κύκλο των Μυροφόρων, των πιστών εκείνων γυναικών που ακολούθησαν τον Ιησού Χριστό από τη Γαλιλαία, Τον διακόνησαν με αυταπάρνηση και αξιώθηκαν να γίνουν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του.

Ποια ήταν η Μαρία του Κλωπά;

Σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές, η Μαρία πήρε το όνομά της από τον σύζυγό της, τον Κλωπά, ο οποίος κατά την εκκλησιαστική παράδοση (όπως αναφέρει ο ιστορικός Ηγήσιπος) ήταν αδελφός του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος. Αυτό την καθιστά συγγενή της Θεοτόκου και της ευρύτερης επίγειας οικογένειας του Ιησού.

Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο μάλιστα, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι στεκόταν δίπλα στον Σταυρό του Χριστού μαζί με την Παναγία:

«ειστήκεισαν δέ παρά τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καί ἡ ἀδελφή τῆς μητρός αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καί Μαρία ἡ Μαγδαληνή» (Ιω. 19, 25).

Ορισμένοι ερμηνευτές θεωρούν ότι η φράση «αδελφή της μητρός αυτού» αναφέρεται στην ίδια τη Μαρία του Κλωπά (υπό την ευρύτερη έννοια της συνυφάδας ή συγγενούς), γεγονός που δείχνει τον στενότατο δεσμό της με την Θεοτόκο.

Η Μαρία του Κλωπά δεν ήταν απλώς μια θεατής των γεγονότων, αλλά μια γυναίκα με βαθιά πίστη και απαράμιλλο θάρρος. Όταν οι περισσότεροι μαθητές είχαν σκορπίσει από τον φόβο των Ιουδαίων, εκείνη παρέμεινε ακλόνητη κάτω από τον Σταυρό, συντροφεύοντας την Παναγία στον υπέρτατο πόνο της.

Παρέστη στην αποκαθήλωση και την ταφή του Κυρίου από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και τον Νικόδημο.

Στην Ανάσταση ηταν μία από τις Μυροφόρες που «λίαν πρωί» της Κυριακής έσπευσαν στο μνήμα κρατώντας μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού. Εκεί, αξιώθηκε να ακούσει από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα: «Ουκ έστιν ώδε, ηγέρθη γαρ».

Η Μαρία του Κλωπά αναφέρεται στα Ευαγγέλια και ως η «μήτηρ Ιακώβου του μικρού και Ιωσή» (Μαρκ. 15, 40). Τα παιδιά της αυτά, λόγω της συγγένειας με τον Ιωσήφ, συμπεριλαμβάνονταν στους λεγόμενους «Αδελφόθεους». Ο γιος της, Ιάκωβος ο Μικρός, υπήρξε ένας από τους Δώδεκα Αποστόλους, γεγονός που δείχνει ότι ολόκληρη η οικογένειά της ήταν αφιερωμένη στο έργο του Χριστού.

23 Μαϊου - Μνήμη του μεγάλου νεομάρτυρα Ευγενίου Ροντιόνωφ

23 Μαϊου - 

Μνήμη του μεγάλου νεομάρτυρα Ευγενίου Ροντιόνωφ

"Καλύτερα να πεθάνω παρά να βγάλω τον Σταυρό μου από πάνω μου!"

---

Η Ρωσία το 1996 βρίσκονταν σε πόλεμο με τους Τσετσένους, που είναι ισλαμιστές. Και σε κάποιες από τις μάχες αυτές, πιάστηκε αιχμάλωτος ο νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ, που τότε ήταν μόλις 19 ετών. Οι γονείς του, είχαν χωρίσει και η μάνα του, όταν ο Ευγένιος ήταν 12 ετών, του χάρισε ένα ξύλινο σταυρό.

Ο Άγιος Ευγένιος βασανίστηκε από τους Τσετσένους για αρκετούς μήνες και μια μέρα ενώπιον των Τσετσένων φαντάρων, του ζητήθηκε να αφαιρέσει με τα ίδια του τα χέρια, τον ξύλινο σταυρό που φορούσε και αν δεν το έκανε, θα τον αποκεφάλιζαν! Ο Άγιος ομολόγησε, δεν έβγαλε το σταυρό του και τους είπε:

- Εγώ το Χριστό δεν τον αρνιέμαι ούτε εξωτερικώς, ούτε εσωτερικώς! Τον σταυρό μου, τον φορώ 7 συναπτά χρόνια, δεν τον έχω βγάλει ποτέ και ούτε πρόκειται να τον βγάλω, ό,τι και να με κάνετε!

Το να βγάλει κανείς το σταυρό του μπροστά σε αλλοδόξους, είναι άρνηση του Χριστού και όχι ομολογία Χριστού. Οι Τσετσένοι βλέποντας ότι είναι ανένδοτος, τον αποκεφάλισαν σαν πρόβατο, βιντεσκοπώντας μάλιστα τον αποκεφαλισμό!

Μετά το θάνατό του, ο Άγιος Ευγένιος εμφανίζεται σε μικρά κυρίως παιδιά και κάνει πολλά θαύματα.

Μόλις ο πατέρας του έμαθε, το τι συνέβη με το γιό του, πήγε στον τάφο του παιδιού και έκλαιγε γοερώς για ώρες και εκεί εξέψυξε, από ανακοπή καρδιάς. Τον έλεγχε η συνείδησή του και έλεγε μέσα του:

- Εγώ να κάνω τόσα αμαρτήματα (έκανε άσωτη ζωή), να χωρίσω με την μητέρα του και να έχω τέτοιο γιό, που δεν τον αξίζω! Και να πάρει τέτοιο στεφάνι! Αξίζει να ζω;;;

Η τιμή είναι ανωτέρα της ζωής, ασυγκρίτως. Τι να την κάνω τη ζωή, άμα χάσω την τιμή μου;...

Η μητέρα τού πούλησε το σπίτι της για να πάρει το σώμα του και να το θάψει, γιατί ζητούσαν λίτρα οι φονιάδες. 

Ο Σταυρός ήταν στον λαιμό του, δεν τόλμησαν να τον αγγίξουν!

23 Μαϊου - Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

23 Μαϊου - 

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

 ο Κρυμμένος Άγιος της Χαράς και της Παραμυθίας

Σήμερα η Εκκλησία μας πλημμυρίζει από φως και πνευματική ευωδία, καθώς τιμά τη μνήμη ενός σύγχρονου επίγειου αγγέλου, του Αγίου Ευμενίου του Νέου (Σαριδάκη). Σε μια εποχή γεμάτη άγχος, μοναξιά και σκοτάδι, η μορφή του Γέροντα Ευμενίου ανατέλλει ως ένας φωτεινός φάρος ελπίδας, θυμίζοντάς μας ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι μακρινό και ανέφικτο, αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα λουσμένη στην αγάπη και το έλεος του Θεού.

Η ζωή του Αγίου Ευμενίου δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα· αντίθετα, σημαδεύτηκε από τον βαθύτατο σωματικό και ψυχικό πόνο. Χτυπημένος από τη φοβερή ασθένεια της λέπρας, βρέθηκε στο Λοιμωξών στην Αγία Βαρβάρα Αττικής. Εκεί όμως, αντί να λυγίσει ή να γογγύσει, μεταμόρφωσε τον πόνο του σε μια διαρκή δοξολογία προς τον Θεό.

«Δόξα σοι ο Θεός!» ήταν η μόνιμη επωδός των χειλέων του.

Στο πρόσωπο των άλλων ασθενών δεν είδε απλώς συμπάσχοντες, αλλά το ίδιο το πρόσωπο του Χριστού. Έγινε ο διάκονος όλων, ο παρηγορητής, ο άνθρωπος που σκούπιζε τα δάκρυα των πονεμένων, ενώ ο ίδιος αιμορραγούσε εσωτερικά.

Ο Άγιος Ευμένιος υπήρξε ένας «κρυμμένος» άγιος, που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κρύψει τα χαρίσματά του πίσω από μια παιδική απλότητα. Ωστόσο, το φως δεν κρύβεται κάτω από τον μόδιο.

Το πρόσωπό του έλαμπε μόνιμα από ένα ανεξήγητο, θείο χαμόγελο. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, μετέδιδε στους γύρω του μια βαθιά ειρήνη και τη βεβαιότητα ότι ο Χριστός νίκησε τον θάνατο.

Θεωρούσε τον εαυτό του τον πιο αμαρτωλό άνθρωπο στη γη. Η ταπείνωσή του ήταν τόσο αυθεντική, που μαγνήτιζε τις ψυχές και τις οδηγούσε σε μετάνοια χωρίς πολλά λόγια, μόνο με την παρουσία του.

Προσευχόταν αδιάλειπτα, νύχτα και μέρα, για όλο τον κόσμο. Τα δάκρυά του κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ήταν δάκρυα αγάπης και συμπόνιας για την ανθρώπινη δυστυχία. Στο Λοιμωξών συνάντησε τον επίσης Άγιο Άνθιμο της Χίου, ο οποίος έγινε ο πνευματικός του καθοδηγητής και τον μύησε στα μεγάλα μυστικά της νοεράς προσευχής και της απόλυτης υπακοής.