13 Μαρτίου - Η Αγία Υπομονή
Μια γυναίκα παράδειγμα για τις Μανούλες που έχασαν τα παιδιά τους.
Συχνά θαυμάζουμε τους Αγίους για την πίστη τους, αλλά ξεχνάμε την ανθρώπινη φύση τους. Η Αγία Υπομονή (Ελένη Δραγάση) έφερε στον κόσμο οκτώ παιδιά. Ως μητέρα, τα είδε να μεγαλώνουν μέσα στις ανέσεις του παλατιού, αλλά και μέσα στην αγωνία μιας αυτοκρατορίας που έσβηνε.
Η μεγαλύτερη δοκιμασία της δεν ήταν η απώλεια του θρόνου, αλλά οι διαδοχικές απώλειες των παιδιών της. Είδε τον γιο της Ανδρόνικο να πεθαίνει από επιδημία, είδε την κόρη της να φεύγει νωρίς, βίωσε τον θάνατο των αγαπημένων της προσώπων ένα προς ένα.
Πώς άντεξε μια καρδιά να κομματιάζεται τόσες φορές;
Η απάντηση βρίσκεται στο όνομα που επέλεξε:
Για εκείνη, η υπομονή δεν ήταν μια απλή λέξη, αλλά μια πνευματική «πανοπλία». Δεν έχασε τα παιδιά της με μοιρολατρία, αλλά με την πεποίθηση ότι η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο. Κάθε φορά που αποχαιρετούσε έναν γιο ή μια κόρη, αντί να βυθίζεται στο σκοτάδι, άναβε ένα κερί ελπίδας στην ψυχή της, πιστεύοντας στην επανένωση της Βασιλείας των Ουρανών.
Έγινε το στήριγμα για τα παιδιά που της απέμειναν, όπως ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, μεταδίδοντάς τους όχι τον φόβο του θανάτου, αλλά το θάρρος της θυσίας. Η Αγία Υπομονή μας διδάσκει ότι η μητρότητα είναι μια αποστολή που δεν τελειώνει με την απώλεια, αλλά μεταμορφώνεται σε αιώνια προσευχή.
Ερωτήματα για μια πονεμένη μάνα (ή για τον καθένα μας)
Πώς μπορείς να βρεις το νόημα της ζωής όταν η μεγαλύτερη πηγή της χαράς σου (το παιδί σου) χάνεται; Η Αγία Υπομονή απαντά με τη στροφή προς το Θείο· εμείς πού αναζητούμε παρηγοριά;
Πώς κατάφερε, παρά τον προσωπικό της πόνο, να παραμείνει ο "βράχος" για τα υπόλοιπα παιδιά της; Μπορούμε εμείς να βρούμε το σθένος να στηρίξουμε άλλους όταν εμείς οι ίδιοι καταρρέουμε;
Μήπως τελικά οι πιο μεγάλες δοκιμασίες είναι αυτές που μας "σμιλεύουν" και μας φέρνουν πιο κοντά στην αληθινή αγιότητα;
Η Αγία Υπομονή στέκεται σήμερα δίπλα σε κάθε μητέρα που θρηνεί, σε κάθε γονέα που έχασε το στήριγμά του, ψιθυρίζοντας ότι ο πόνος, όταν συνοδεύεται από πίστη, δεν είναι το τέλος, αλλά μια δύσκολη ανηφόρα προς το φως!
* * *
Σύντομος βίος της Οσίας Υπομονής – Μητέρας του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Στις 13 Μαρτίου, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη μιας γυναίκας που το όνομά της έγινε η ίδια η ζωή της: της Οσίας Υπομονής.
Η κατά κόσμον Ελένη Δραγάση-Παλαιολόγου, υπήρξε η τελευταία Αυτοκράτειρα του Βυζαντίου και μητέρα του εθνομάρτυρα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Παρά το γεγονός ότι έζησε μέσα στα μεγαλεία της επίγειας βασιλείας, η καρδιά της παρέμεινε πάντα στραμμένη στην ουράνια δόξα.
Η ζωή της Οσίας Υπομονής ήταν ένας διαρκής αγώνας πίστης. Αντιμετώπισε με σθένος την παρακμή της αυτοκρατορίας, την απώλεια του συζύγου της και τον θάνατο πολλών από τα παιδιά της. Όμως, δεν λύγισε. Μετά την κοίμηση του συζύγου της, Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, επέλεξε την οδό της άσκησης, ενδυόμενη το μοναχικό σχήμα στην Ιερά Μονή του Παντοκράτορος.
Ο Θεός εὐδόκησε νά μήν ζήσει ἡ ἁγία Ὑπομονή τίς τελευταῖες τραγικές στιγμές τῆς Αὐτοκρατορίας. Τήν κάλεσε κοντά του στίς 13 Μαρτίου 1450, ἔχοντας ζήσει 35 χρόνια ὡς Αὐτοκράτειρα καί 25 χρόνια ὡς ταπεινή μοναχή. Σφράγισε μέ τήν παρουσία καί τή βιοτή της τά τελευταῖα δραματικά χρόνια πρό τῆς Ἁλώσεως, τῆς χιλιόχρονης Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας.
Ἡ τιμία κάρα της καί ἡ βυζαντινή ἁγιογραφία της ὡς Ὑπομονή ἁγία, βρίσκονται στήν ἱερά μονή ὁσίου Παταπίου στό Λουτράκι.
