Άγγελος Κυρίου επισκέφθηκε τον Άγιο Παΐσιο

Άγγελος Κυρίου επισκέφθηκε τον Άγιο Παΐσιο 

Υπήρξε μια περίοδος στη ζωή του Αγίου Παϊσίου κατά την οποία περνούσε μεγάλες στενοχώριες. Οι πόνοι στο κεφάλι του ήταν αφόρητοι και η σωματική του κατάσταση τον ταλαιπωρούσε ιδιαίτερα.

Ένα βράδυ, ενώ είχε ξαπλώσει στο κρεβάτι του, συνέβη κάτι που ο ίδιος αργότερα διηγήθηκε με μεγάλη συγκίνηση.

Εμφανίστηκε μπροστά του ένας Άγγελος, με μορφή ενός πανέμορφου παιδιού περίπου δώδεκα ετών. Είχε ξανθά μαλλιά μέχρι τους ώμους και ένα γλυκό, φωτεινό πρόσωπο.

Ο Άγγελος τον πλησίασε χαμογελώντας και πέρασε απαλά το χέρι του πάνω από τα μάτια του.

Εκείνη τη στιγμή, όπως περιέγραψε ο Άγιος, εξαφανίστηκαν οι πόνοι και έφυγε όλη η στενοχώρια του.Η ψυχή του πλημμύρισε από μια γλυκύτητα που δεν μπορούσε να περιγράψει με ανθρώπινα λόγια.Ήταν τόσο συγκλονιστική αυτή η εμπειρία, ώστε ο Άγιος έλεγε πως θα προτιμούσε να ξαναπονέσει, αρκεί να μπορούσε να δει ξανά τον φύλακα Άγγελό του.

Και μέσα από αυτή την εμπειρία μάς άφησε ένα σπουδαίο πνευματικό μήνυμα: ο άνθρωπος δεν είναι μόνος. Ο Θεός μεριμνά για τα παιδιά Του και οι Άγγελοί Του αποτελούν μέρος της ουράνιας προστασίας Του.

Αλήθεια, πόσες φορές ξεχνάμε τον φύλακα Άγγελο που έχουμε δίπλα μας;

Ας μην περνά ούτε μία ημέρα χωρίς να τον θυμόμαστε στην προσευχή μας.

«Άγιε Άγγελέ μου, φύλαξέ με, σκέπαζέ με και οδήγησέ με στον δρόμο του Θεού».

Η διήγηση βασίζεται σε προσωπική μαρτυρία του Αγίου Παϊσίου, όπως δημοσιεύεται στους «Λόγους ΣΤ΄ – Περί Προσευχής», σελ. 47–48.

Είμαι ο Δημήτριος… ο Άγιος της Θεσσαλονίκης!

Είμαι ο Δημήτριος… 

ο Άγιος της Θεσσαλονίκης.

Είμαι εκείνος που κάποτε περπάτησε στους δρόμους αυτής της πόλης, που γνώρισε τους ανθρώπους της και αγάπησε τον Χριστό περισσότερο από την ίδια του τη ζωή.

Ήμουν νέος, είχα αξιώματα, τιμές και μια ζωή που πολλοί θα ζήλευαν. Θα μπορούσα να σιωπήσω, να κρύψω την πίστη μου και να συνεχίσω να ζω με ασφάλεια. Μα πώς να αρνηθώ Εκείνον που έδωσε νόημα στην ύπαρξή μου; Πώς να προδώσω τον Χριστό, που έγινε η χαρά και η ελπίδα της ψυχής μου;

Και ήρθε η ώρα της δοκιμασίας.

Με φυλάκισαν. Με απείλησαν. Πίστεψαν πως, κλείνοντάς με σε ένα σκοτεινό κελί, θα φυλάκιζαν και την πίστη μου. Δεν γνώριζαν, όμως, πως εκείνος που έχει τον Χριστό στην καρδιά του μπορεί να βρίσκεται πίσω από σίδερα και να είναι πιο ελεύθερος από εκείνον που κάθεται σε θρόνους.

Και όταν ήρθε το μαρτύριο, δεν αρνήθηκα τον Κύριό μου. Το σώμα μου πληγώθηκε από τις λόγχες, μα η πίστη μου δεν νικήθηκε.

Νόμιζαν πως εκείνη την ημέρα τελείωναν όλα. Δεν ήξεραν πως ο Θεός μπορεί να κάνει το μαρτύριο μαρτυρία πίστεως και το αίμα ενός μάρτυρα σπόρο που θα καρποφορεί για γενιές ολόκληρες.

Και πέρασαν τα χρόνια…

Η Θεσσαλονίκη άλλαξε. Αυτοκράτορες ήρθαν και έφυγαν. Στρατοί πέρασαν από τα τείχη της. Άνθρωποι γεννήθηκαν, αγάπησαν, πόνεσαν και αναχώρησαν για την αιωνιότητα.

Μα η αγάπη μου για την πόλη αυτή δεν έπαψε να ζει μέσα στην καρδιά των πιστών.

Και ο Θεός με αξίωσε να τιμώμαι ως ο Μυροβλύτης Άγιός της. Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει η γιορτή μου, ακούω τις καμπάνες να χτυπούν και βλέπω πλήθη ανθρώπων να έρχονται στον ναό μου με δάκρυα στα μάτια, με προσευχές στα χείλη και με πληγές κρυμμένες βαθιά στην καρδιά τους.

Άλλος έρχεται για το παιδί του που ασθενεί. Άλλη για τον άνθρωπό της που βρίσκεται μακριά. Άλλος για να ζητήσει συγχώρεση. Και υπάρχουν κι εκείνοι που δεν ζητούν τίποτα· μονάχα στέκονται μπροστά στην εικόνα μου και κλαίνε σιωπηλά, γιατί δεν έχουν πια λόγια να πουν.

Σε όλους θα ήθελα να πω:

«Παιδιά μου, μη χάνετε την ελπίδα σας. Μην αφήνετε τον φόβο να νικά την πίστη σας. Μην περιμένετε να έρθει η μεγάλη δοκιμασία για να θυμηθείτε τον Χριστό.

Αναζητήστε Τον στην προσευχή σας, στη συγχώρεση, στην αγάπη προς τον αδελφό σας και στις μικρές στιγμές της καθημερινότητάς σας.

Δεν σας καλώ να με τιμάτε μόνο με λουλούδια και κεριά. Σας καλώ να κρατήσετε αναμμένη τη φλόγα της πίστεως μέσα σας.

Γιατί το μεγαλύτερο δώρο δεν είναι ένα τάμα μπροστά στην εικόνα μου, αλλά μια καρδιά που αγαπά τον Χριστό και δεν εγκαταλείπει τον συνάνθρωπό της».

Κι όταν περνάτε από τη Θεσσαλονίκη, όταν ακούτε το όνομά μου ή όταν στέκεστε στον ιερό ναό μου, να θυμάστε:

Εγώ είμαι ο Δημήτριος, ο Μάρτυρας του Χριστού. Δεν καυχιέμαι για τη δύναμή μου, αλλά για τη δύναμη Εκείνου που με κράτησε όρθιο την ώρα του μαρτυρίου.

Και αν κάποτε η ζωή σάς γονατίσει, σηκώστε τα μάτια σας προς τον Ουρανό. Μην απελπίζεστε. Η αληθινή μας πατρίδα βρίσκεται κοντά στον Χριστό.

Και εσείς, Θεσσαλονικείς μου, που με τιμάτε αιώνες τώρα, μην ξεχάσετε ποτέ πως η μεγαλύτερη δόξα της πόλης σας δεν είναι τα τείχη της ούτε τα μνημεία της.

Είναι η πίστη της.

Είναι οι καμπάνες που χτυπούν για τον Χριστό.

Είναι οι ψυχές που προσεύχονται με δάκρυα.

Είναι οι άνθρωποι που συγχωρούν, που αγαπούν και που δεν ντρέπονται να ομολογούν την πίστη τους.

Είναι η αγάπη που δεν πεθαίνει.

Και όσο η Θεσσαλονίκη θα κρατά τον Χριστό στην καρδιά της, η μνήμη του μαρτυρίου μου θα συνεχίζει να εμπνέει τους πιστούς και να τους θυμίζει πως καμία θυσία για την πίστη δεν είναι μάταιη.

Εγώ είμαι ο Άγιος Δημήτριος, ο Μυροβλύτης της Θεσσαλονίκης.

Και η μεγαλύτερη τιμή που μπορείτε να μου προσφέρετε είναι να αγαπάτε τον Χριστό όπως Τον αγάπησα κι εγώ.

Γιατί ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες

Γιατί ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες 

Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;

– Πριν επιτρέψει ο Θεός να έρθει μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν· γι’ αυτό μετά επέτρεψε τη δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζει, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθεί. Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθει.

Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι· δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη· λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα. Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.

Με τον πόνο μας επισκέπτεται ο Χριστός!

Άνθρωπος που δεν περνάει δοκιμασίες, που δεν θέλει να πονάει, να ταλαιπωρείται, που δεν θέλει να τον στενοχωρούν ή να του κάνουν μια παρατήρηση, αλλά θέλει να καλοπερνάει, είναι εκτός πραγματικότητας.

«Διήλθομεν διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος, καὶ ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν».

«Όποιος με ακολουθεί θα πονέσει», είπε ο Χριστός.

Βλέπεις, και η Παναγία μας πόνεσε και οι Άγιοί μας πόνεσαν· γι’ αυτό και εμείς δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πώς περνάει ο καιρός...

Πώς περνάει ο καιρός...

''Είναι πολύ δύκολο να φτάσει κανείς στον παράδεισο. 

Ω, πόση αγωνία, πόση δυσκολία καί φόβο έχει τότε ή ψυχή! 

Και, εάν δεν κλάψεις εσύ για τον εαυτό σου εδώ, ποιος θα κλάψει τότε εκεί μετά θάνατον;

Διότι μόνο αυτός που έχει πόνο στην καρδιά και έχει καθαρή συνείδηση, μπορεί να κλάψει.

 Βλέπεις πως περνάει ο καιρός!

 Αλλίμονο, μην αφήνετε να περνάει ο καιρός ανώφελα, διότι δεν θα τον βρείτε πάλι.

 Κάνετε ό,τι καλό μπορείτε σήμερα και μην το αφήνετε για αύριο, διότι δεν γνωρίζετε, αν αύριο θα ξημερώσετε.

 Εάν μπορείς και δεν το κάνεις, έχεις μεγάλη αμαρτία και από τα μάτια του Θεού τίποτε δεν μπορεί να κρυφτεί.''

Άγιος Γέροντας Παΐσιος Ολάρου 1897 — 1990†

Γιατί να υπερηφανεύεσαι; - Οσ. Παϊσίου

Γιατί να υπερηφανεύεσαι;

Μὴν κάνης δικό σου ὅ,τι σοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς.

–Γέροντα,  ὑπερηφανεύομαι  γιὰ  τὶς  σωματικὲς  ἱκανότητες  καὶ  γιὰ  τὰ πνευματικὰ χαρίσματα ποὺ νομίζω πὼς ἔχω.

–Γιατί νὰ ὑπερηφανεύεσαι; Ἐσὺ «ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν»; Πρόσεξε, μὴν κάνης δικό σου ὅ,τι σοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς καί, ὅ,τι σοῦ λείπει, μὴν προσπαθῆς νὰ δείχνης ὅτι τὸ ἔχεις. Νὰ λὲς στὸν ἑαυτό σου: «Ὁ Θεός, ἐπειδὴ ἤμουν ἀδύνατη, μοῦ ἔδωσε  μερικὰ  χαρίσματα,  γιατὶ  ἀλλιῶς  θὰ  στεναχωριόμουν  καὶθὰ  ἤμουν κακορρίζικη.  Ἐκεῖνο  ποὺ  πρέπει  νὰ  κάνω  τώρα  εἶναι  νὰ  τὰ  ἀξιοποιήσω,  γιὰ  νὰ πλουτήσω πνευματικά.

 Δόξα σοι, Θεέ μου! Σ ̓ εὐχαριστῶ, ποὺ μὲ λυπήθηκες καὶ μὲ βοήθησες». 

Ἐσὺ θεωρεῖς ὅτι εἶναι δικά σου ὅλα τὰ χαρίσματα ποὺ ἔχεις· εἶναι ὅμως δικά  σου; 

«Τί  ἔχεις  ὃ  οὐκ  ἔλαβες;» 

 Ἐδῶ  χρειάζεται  ἡ  ἐξυπνάδα,  ἐδῶ  πρέπει  νὰ δουλέψης τὸ μυαλὸ καὶ νὰ καταλάβης ὅτι ὅλα τὰ χαρίσματα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Λίγο ἂν μᾶς ἐγκαταλείψη ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, τίποτε δὲν θὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε. Εἶναι ἁπλὰ τὰ πράγματα. Ἔχει, ἂς ὑποθέσουμε, κάποιος μερικὲς ἱκανότητες καὶ ὑπερηφανεύεται γι ̓ αὐτές. Πρέπει νὰ σκεφθῆ: Ποῦ τὶς βρῆκε; Τοῦ τὶς ἔδωσε ὁ Θεός. Αὐτὸς τί ἔκανε; 

Τίποτε. 

Δίνει λ.χ. ὁ Θεὸς σὲ κάποιον λίγο παραπάνω μυαλὸ καὶ μπορεῖ νὰ ἔχη μιὰ μεγάλη ἐπιχείρηση καὶ νὰ ζῆ ἄνετα. Νὰ ὑπερηφανευθῆ ὅτι τὰ καταφέρνει; Λίγο νὰ τὸν ἐγκαταλείψη ὁ Θεός, μπορεῖ νὰ χρεωκοπήση καὶ νὰ πάη φυλακή. Πάντως, ὅποιος ἔχει χαρίσματα, ἀλλὰ δὲν ἔχει ταπείνωση καὶ πληγώνει μὲ τὴν προκλητικὴ συμπεριφορά του τὸν πλησίον του, ἀναγκάζει τὸν Χριστὸ νὰ πάρη τὸ κατσαβιδάκι καὶ νὰ τοῦ λασκάρη λίγο τὴν βίδα, γιὰ νὰ ταπεινωθῆ ἀκουσίως. Ἂς ὑποθέσουμε, κάποιος θέλει νὰ βγάλη ἕναν βράχο καὶ παιδεύεται, γιατὶ δὲν ἔχει πολὺ μυαλό, ὥστε νὰ βρῆ ἕναν τρόπο νὰ τὸν μετακινήση. Ὁπότε τὸν πλησιάζει ἕνας ἄλλος ποὺ εἶναι λίγο ἔξυπνος καὶ τοῦ λέει: «Βρὲ χαμένε, δὲν σοῦ κόβει;». Παίρνει ἀμέσως ἕναν λοστό, τὸν κάνει μοχλὸ καὶ βγάζει εὔκολα τὸν βράχο. Ἔ, ἀφοῦ φέρεται ἔτσι, δὲν εἶναι δίκαιο νὰ πάρη τὸ κατσαβίδι ὁ Θεὸς καὶ νὰ τοῦ λασκάρη λίγο τὸ μυαλό; Μερικοὶ ποὺ εἶναι μεγάλοι ρήτορες παθαίνουν μεγάλες διαλείψεις καὶ φθάνουν σὲ σημεῖο νὰ μὴν μποροῦν οὔτε μιὰ λέξη νὰ ποῦν! 

Ἔτσι ταπεινώνονται. 

Ἂν ἄφηνε ὁ Θεὸς κάποιον συνέχεια ρήτορα–ρήτορα κι ἐκεῖνος ὑπερηφανευόταν, τί θὰ γινόταν; 

Τὸν καθέναν ὁ Θεὸς τὸν φρενάρει μὲ κάποιον τρόπο, γιὰ νὰ μὴν πάθει ζημιά. Πρέπει πολὺ νὰ προσέξουμε τὰ χαρίσματα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς νὰ μὴν τὰ οἰκειοποιούμαστε, ἀλλὰ νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἔχουμε τὴν ἀνησυχία μὴν τυχὸν δὲν ἀνταποκρινόμαστε σ ̓ αὐτά. 

Συγχρόνως νὰ πονᾶμε γιὰ τοὺς ἄλλους ποὺ δὲν ἀξιώθηκαν νὰ λάβουν τέτοια χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ προσευχώμαστε γι ̓ αὐτούς. Καὶ ὅταν βλέπουμε ἕναν ἄνθρωπο νὰ ὑστερῆ σὲ κάτι, νὰ λέμε μὲ τὸν λογισμό μας: «Ἐὰν αὐτὸς εἶχε τὰ χαρίσματα ποὺ ἔδωσε σ ̓ ἐμένα ὁ Θεός, θὰ ἦταν τώρα ἅγιος, ἐνῶ ἐγὼ δὲν τὰ ἀξιοποίησα, καὶ ἐπιπλέονἀδικῶ τὸν Θεὸ κάνοντας δικά μου τὰ χαρίσματα ποὺ μοῦ ἔδωσε».

 Ὁ Θεὸς βέβαια δὲν στενοχωριέται, ὅταν ὁ ἄνθρωπος οἰκειοποιῆται τὰ χαρίσματα ποὺ τοῦ δίνει· δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ τοῦ δώση ἄλλα, γιὰ νὰ μὴν τὸν βλάψη. Ἐνῶ, ἂν κάποιος κινῆται ἁπλὰ καὶ ταπεινά, γιατὶ ἀναγνωρίζει ὅτι τὰ χαρίσματα ποὺ ἔχει εἶναι τοῦ Θεοῦ, τότε ὁ Θεὸς θὰ τοῦ δώση καὶ ἄλλα.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου:    ΛΟΓΟΙ  Ε’  «Πάθη καὶ Ἀρετὲς»   -50-

ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ...

❇️ ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.

Ακούμε για ξαφνικούς θανάτους...

Και σκεφτόμαστε ότι μετά, ίσως, είναι και η δική μας σειρά.

Ναι, ξαφνικά θα έρθει και η ώρα της δικής μας αναχώρησης από αυτή τη πρόσκαιρη ζωή και τότε όλοι θα πούμε: 

Αυτό ήταν λοιπόν; Και τώρα τι; Πού θα πάμε;

Γι' αυτό, ας φροντίσουμε από ΠΡΙΝ, από αυτή τη ζωή, να γνωρίσουμε τον Θεό, για να Τον αναγνωρίσουμε ΜΕΤΑ, όταν θα σταθούμε στο βήμα της Κρίσεως μπροστά Του. Και να έχουμε τότε να Του δείξουμε στα χέρια μας κάποια έργα Αγάπης και Μετανοίας. Καλοσύνες, ελεημοσύνες, προσευχές, καλά έργα και λόγια, άσκηση στην αρετή, συγνώμες και συγχωρήσεις...

 Όχι αδικίες, πονηριές, απιστίες, κατακρίσεις, φιλαρέσκειες, εγωισμούς και κακίες... 

Μία ευλαβής γιαγιά, μου έλεγε κάποτε για την ώρα του θανάτου:

 "Έκαμες παιδί μου καλά σε αυτή τη ζωή; Θα βρεις καλά και στην άλλη. Έκαμες κακά; Θα βρεις κακά...

Γι' αυτό, τα έργα του χειρών σου να είναι πάντα καθαρά!"

Τόσο απλά είναι τα πράγματα!

Αρκεί που το είδε ο Θεός!

Αρκεί που το είδε ο Θεός!

Κάθε πρωί, πριν ακόμη χτυπήσει η καμπάνα, μια ηλικιωμένη γυναίκα περνούσε την πόρτα της μικρής εκκλησίας.

Κανείς δεν της το είχε ζητήσει.

Δεν είχε κάποια επίσημη θέση.

Δεν υπήρχε το όνομά της γραμμένο κάπου.

Δεν περίμενε κανείς να την επαινέσει.

Ερχόταν μόνη της.

Πλησίαζε τις εικόνες, άναβε τα καντήλια, τακτοποιούσε τα λουλούδια και με ένα καθαρό, λευκό πανί καθάριζε προσεκτικά τα προσκυνητάρια.

Κάθε εικόνα την περιποιούνταν σαν να ήταν κάτι πολύτιμο.

Και ίσως γι’ αυτήν πράγματι ήταν.

Μια μέρα, κάποιος την παρατήρησε και τη ρώτησε:

-Γιατί το κάνετε κάθε μέρα αυτό;

Η γυναίκα χαμογέλασε.

-Γιατί κάποιος πρέπει να φροντίζει τον οίκο του Θεού.

-Μα κανείς δεν σας το ζήτησε.

Εκείνη κοίταξε για λίγο την εικόνα μπροστά της και απάντησε:

-Δεν χρειάζεται να μου το ζητήσει κάποιος, όταν ο Θεός μου έδωσε τα χέρια για να προσφέρω.

Ο άνθρωπος σώπασε.

Η γυναίκα συνέχισε να καθαρίζει απαλά την εικόνα.

-Ξέρετε, παιδί μου… όταν ήμουν νέα, φρόντιζα το σπίτι μου. Τώρα που μεγάλωσα, σκέφτηκα πως μπορώ ακόμη να φροντίζω κάτι. Και εδώ μέσα νιώθω πως φροντίζω λίγο το σπίτι του Θεού.

Πέρασαν τα χρόνια.

Τα πόδια της δυσκολεύονταν πλέον να την κρατήσουν.

Τα χέρια της έτρεμαν.

Όμως εκείνη συνέχιζε να έρχεται.

Μια μέρα, ένας άνθρωπος της είπε:

- Γιατί κουράζεστε τόσο; Αφήστε το. Κάποιος άλλος θα το κάνει.

Η γυναίκα χαμογέλασε.

-Ίσως. Αλλά σήμερα μπορώ ακόμη να το κάνω εγώ.

Και συνέχισε.

Χωρίς φωτογραφίες.

Χωρίς δημοσιεύσεις.

Χωρίς ευχαριστώ.

Μόνο με ένα πανί στο χέρι και μια προσευχή στην καρδιά.

Κάποιο πρωινό, όμως, η γυναίκα δεν ήρθε.

Και ούτε το επόμενο.

Οι εικόνες ήταν εκεί.

Τα καντήλια ήταν εκεί.

Η εκκλησία ήταν εκεί.

Μα έλειπε εκείνη.

Τότε κάποιοι κατάλαβαν πόσα πράγματα έκανε χωρίς να τα προσέχει κανείς.

Και ένας νέος άνθρωπος πήρε το λευκό πανί της.

Πλησίασε την πρώτη εικόνα και άρχισε να την καθαρίζει.

Κάποιος τον ρώτησε:

-Γιατί το κάνεις;

Κοίταξε το πανί στα χέρια του και χαμογέλασε.

-Γιατί κάποτε μια ηλικιωμένη γυναίκα μου έμαθε πως η διακονία δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη για να είναι αγία.

Μπορεί να είναι ένα κερί.

Ένα λουλούδι.

Ένα καθαρό προσκυνητάρι.

Ένα τηλεφώνημα.

Ένα πιάτο φαγητό.

Μια επίσκεψη.

Ένα χέρι που βοηθά.

Μια προσευχή που κανείς δεν γνωρίζει.

Γιατί όταν ο Θεός σου εμπιστεύεται μια διακονία, δεν σε ρωτά πόσοι θα σε δουν.

Σε ρωτά τι θα κάνεις με αυτή.

Και ίσως η πιο όμορφη διακονία να είναι εκείνη που γίνεται τόσο αθόρυβα, ώστε να την ακούει μόνο ο Θεός.

Δεν χρειάζεται να σε χειροκροτήσουν οι άνθρωποι για κάτι που έκανες από αγάπη.

Αρκεί που το είδε ο Θεός!

🌿 ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙΣ… 🙏✨

🌿 ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙΣ… 🙏✨

«Να ελπίζεις ακόμη και όταν

τα πράγματα έχουν φθάσει στο

αδιέξοδο και να περιμένεις τη

βοήθεια του Θεού.»

— Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

🌸 Όταν όλα μοιάζουν δύσκολα και οι δρόμοι φαίνονται κλειστοί, μην απελπίζεσαι!

Ο Θεός γνωρίζει τον δρόμο που εμείς δεν μπορούμε ακόμη να δούμε. ❤️

Κράτησε την πίστη σου, κάνε υπομονή και άφησε την καρδιά σου να πει με εμπιστοσύνη:

«Θεέ μου, στα χέρια Σου τα αφήνω όλα!» 🙏

✨ Εκεί που τελειώνει η ανθρώπινη ελπίδα, μπορεί να αρχίζει το θαύμα του Θεού. ✨

Πιάσε την Παναγία από το φουστάνι!

Πιάσε την Παναγία από το φουστάνι!

Έλεγε ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης:

"Εχεις πειρασμό;

Πιάσε την Παναγία από το φουστάνι και φώναξε την!

Μάνα είναι θα σε ακούσει."

Το έλεγε έτσι χαριτολογώντας αλλά και με πίστη ότι έτσι θα γίνει.

Ότι ζητούσε από την Παναγία, εκείνη του το έδινε. Αυτό κάνει και σε όλους όταν την φωνάζουμε!

Το θαύμα της Αγίας Ευφημίας κατά της αίρεσης των μονοφυσιτών.

Το θαύμα της Αγίας Ευφημίας κατά της αίρεσης των μονοφυσιτών.

Στις 11 Ιουλίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, ένεκα της ανάμνησης του θαύματος που έγινε από την Αγία, όταν, κατά την εποχή του Μαρκιανού και της Πουλχερίας, συντάχθηκαν δύο τόμοι, ένας που περιείχε τον όρο (απόφαση) της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα (451) και την απασχόλησε το Χριστολογικό δόγμα, και έναν τόμο με τις απόψεις των αιρετικών (Μονοφυσιτών).

Για να εκλείψει η θεολογική έριδα μεταξύ των δύο πλευρών, των Ορθοδόξων και των Μονοφυσιτών, αποφασίστηκε να τεθούν οι δύο τόμοι μέσα στη σαρκοφάγο με τα ιερά λείψανα της Αγίας Ευφημίας, και μετά από προσευχή, να φανεί ποιον από τους δύο θα δεχθεί η Αγία ως αυθεντικό και ορθόδοξο. Μετά την αποσφράγιση της σαρκοφάγου, βρέθηκε ο μεν των αιρετικών τόμος στα πόδια της Αγίας, ο δε των ορθοδόξων στο θώρακά της. Αυτό ερμηνεύτηκε ως απάντηση και ευλογία της Αγίας ποιος τόμος έχει τη γνήσια ορθόδοξη σφραγίδα.

Η εικόνα της Παναγίας στο χειρουργείο του Αγίου Λουκά του Ιατρού.

Η εικόνα της Παναγίας στο χειρουργείο του Αγίου Λουκά του Ιατρού.

Όταν το σοβιετικό καθεστώς άρχισε να αφαιρεί τα θρησκευτικά σύμβολα από τους δημόσιους χώρους, διέταξαν να κατεβεί η εικόνα της Παναγίας από το χειρουργείο όπου εργαζόταν ο Άγιος Λουκάς. 

Εκείνος, αρνούμενος να συμβιβαστεί, σταμάτησε να χειρουργεί. Λίγο καιρό μετά, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο η σύζυγος ενός υψηλόβαθμου στελέχους του κόμματος, η οποία χρειαζόταν επείγουσα και εξαιρετικά δύσκολη επέμβαση. Κανένας άλλος γιατρός δεν αναλάμβανε την ευθύνη. Ο Άγιος Λουκάς δήλωσε ξεκάθαρα: 

«Αν δεν επιστρέψει η εικόνα στη θέση της, εγώ δεν αγγίζω το νυστέρι».

Μπροστά στον κίνδυνο του θανάτου, η διοίκηση υποχώρησε, η εικόνα μπήκε ξανά στη θέση της, η επέμβαση πέτυχε και ο Άγιος συνέχισε να χειρουργεί κάτω από το βλέμμα της Θεοτόκου.

Απ' το βιβλίο του Αγίου Λουκά  ​«Αγάπησα το μαρτύριο»:

Πόσο εύκολα κρίνουμε τους άλλους...

Πόσο εύκολα κρίνουμε τους άλλους...

Στην έρημο της Αιγύπτου ζούσε κάποτε ένας γέροντας μοναχός, πολύ αυστηρός με τον εαυτό του και πολύ σιωπηλός.

Οι άνθρωποι έλεγαν πως είχε μεγάλο χάρισμα από τον Θεό, γιατί ποτέ δεν κατέκρινε κανέναν.

Μια μέρα έφεραν μπροστά του έναν νέο μοναχό που είχε πέσει σε σοβαρό αμάρτημα.

Οι άλλοι πατέρες ήταν θυμωμένοι.

- «Πρέπει να τον κρίνουμε», είπαν.

«Έλα κι εσύ, αββά, να αποφασίσουμε τι θα γίνει.»

Ο γέροντας δεν απάντησε.

Σηκώθηκε μόνο, πήρε ένα παλιό τσουβάλι, το γέμισε άμμο και το έβαλε στον ώμο του.

Το τσουβάλι όμως είχε μια μικρή τρύπα, κι έτσι η άμμος έπεφτε κάτω πίσω του.

Οι μοναχοί τον κοιτούσαν απορημένοι.

-«Τι σημαίνει αυτό, αββά;»

Και τότε εκείνος είπε:

«Οι αμαρτίες μου πέφτουν πίσω μου σαν την άμμο κι εγώ δεν τις βλέπω.

Ήρθα όμως σήμερα να κρίνω τα λάθη του αδελφού μου;»

Έπεσε σιωπή.

Κανείς δεν μίλησε ξανά για τιμωρία.

Μόνο έκλαψαν, αγκάλιασαν τον νέο μοναχό και προσευχήθηκαν μαζί του.

Η ιστορία αυτή έμεινε αιώνες στην παράδοση της Εκκλησίας, γιατί φανερώνει κάτι πολύ βαθύ:

Ο άνθρωπος που βλέπει πραγματικά την ψυχή του, χάνει την ανάγκη να καταδικάζει τους άλλους.

Και όποιος πλησιάζει αληθινά τον Χριστό, γίνεται πιο ελεήμων, όχι πιο σκληρός.

Όπως είπε κι ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος:

«Μην μισήσεις τον αμαρτωλό.

Μίσησε τα πάθη του και προσευχήσου γι’ αυτόν.»

Θεέ μου σε ευχαριστώ!

Θεέ μου σε ευχαριστώ!

Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ' αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες.

Είναι μακάριος εκείνος που έχει, όχι 1 σταυρό, αλλά 5...

Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός.

Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός.

Γι' αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε:

''Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου,

γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου.''

+ Άγ. Παϊσιος ο Αγιορείτης

23 Μαϊου - Αγία Μαρία του Κλώπα ( συγγενής της Παναγίας)

23 Μαϊου - 

Αγία Μαρία του Κλώπα ( συγγενής της Παναγίας)

Η Αγία Μαρία του Κλωπά (ή Μαρία η του Κλωπά) είναι μία από τις πιο σημαντικές αλλά και λιγότερο προβεβλημένες γυναικείες μορφές της Καινής Διαθήκης. Ανήκει στον κύκλο των Μυροφόρων, των πιστών εκείνων γυναικών που ακολούθησαν τον Ιησού Χριστό από τη Γαλιλαία, Τον διακόνησαν με αυταπάρνηση και αξιώθηκαν να γίνουν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του.

Ποια ήταν η Μαρία του Κλωπά;

Σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές, η Μαρία πήρε το όνομά της από τον σύζυγό της, τον Κλωπά, ο οποίος κατά την εκκλησιαστική παράδοση (όπως αναφέρει ο ιστορικός Ηγήσιπος) ήταν αδελφός του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος. Αυτό την καθιστά συγγενή της Θεοτόκου και της ευρύτερης επίγειας οικογένειας του Ιησού.

Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο μάλιστα, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι στεκόταν δίπλα στον Σταυρό του Χριστού μαζί με την Παναγία:

«ειστήκεισαν δέ παρά τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καί ἡ ἀδελφή τῆς μητρός αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καί Μαρία ἡ Μαγδαληνή» (Ιω. 19, 25).

Ορισμένοι ερμηνευτές θεωρούν ότι η φράση «αδελφή της μητρός αυτού» αναφέρεται στην ίδια τη Μαρία του Κλωπά (υπό την ευρύτερη έννοια της συνυφάδας ή συγγενούς), γεγονός που δείχνει τον στενότατο δεσμό της με την Θεοτόκο.

Η Μαρία του Κλωπά δεν ήταν απλώς μια θεατής των γεγονότων, αλλά μια γυναίκα με βαθιά πίστη και απαράμιλλο θάρρος. Όταν οι περισσότεροι μαθητές είχαν σκορπίσει από τον φόβο των Ιουδαίων, εκείνη παρέμεινε ακλόνητη κάτω από τον Σταυρό, συντροφεύοντας την Παναγία στον υπέρτατο πόνο της.

Παρέστη στην αποκαθήλωση και την ταφή του Κυρίου από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και τον Νικόδημο.

Στην Ανάσταση ηταν μία από τις Μυροφόρες που «λίαν πρωί» της Κυριακής έσπευσαν στο μνήμα κρατώντας μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού. Εκεί, αξιώθηκε να ακούσει από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα: «Ουκ έστιν ώδε, ηγέρθη γαρ».

Η Μαρία του Κλωπά αναφέρεται στα Ευαγγέλια και ως η «μήτηρ Ιακώβου του μικρού και Ιωσή» (Μαρκ. 15, 40). Τα παιδιά της αυτά, λόγω της συγγένειας με τον Ιωσήφ, συμπεριλαμβάνονταν στους λεγόμενους «Αδελφόθεους». Ο γιος της, Ιάκωβος ο Μικρός, υπήρξε ένας από τους Δώδεκα Αποστόλους, γεγονός που δείχνει ότι ολόκληρη η οικογένειά της ήταν αφιερωμένη στο έργο του Χριστού.

23 Μαϊου - Μνήμη του μεγάλου νεομάρτυρα Ευγενίου Ροντιόνωφ

23 Μαϊου - 

Μνήμη του μεγάλου νεομάρτυρα Ευγενίου Ροντιόνωφ

"Καλύτερα να πεθάνω παρά να βγάλω τον Σταυρό μου από πάνω μου!"

---

Η Ρωσία το 1996 βρίσκονταν σε πόλεμο με τους Τσετσένους, που είναι ισλαμιστές. Και σε κάποιες από τις μάχες αυτές, πιάστηκε αιχμάλωτος ο νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ, που τότε ήταν μόλις 19 ετών. Οι γονείς του, είχαν χωρίσει και η μάνα του, όταν ο Ευγένιος ήταν 12 ετών, του χάρισε ένα ξύλινο σταυρό.

Ο Άγιος Ευγένιος βασανίστηκε από τους Τσετσένους για αρκετούς μήνες και μια μέρα ενώπιον των Τσετσένων φαντάρων, του ζητήθηκε να αφαιρέσει με τα ίδια του τα χέρια, τον ξύλινο σταυρό που φορούσε και αν δεν το έκανε, θα τον αποκεφάλιζαν! Ο Άγιος ομολόγησε, δεν έβγαλε το σταυρό του και τους είπε:

- Εγώ το Χριστό δεν τον αρνιέμαι ούτε εξωτερικώς, ούτε εσωτερικώς! Τον σταυρό μου, τον φορώ 7 συναπτά χρόνια, δεν τον έχω βγάλει ποτέ και ούτε πρόκειται να τον βγάλω, ό,τι και να με κάνετε!

Το να βγάλει κανείς το σταυρό του μπροστά σε αλλοδόξους, είναι άρνηση του Χριστού και όχι ομολογία Χριστού. Οι Τσετσένοι βλέποντας ότι είναι ανένδοτος, τον αποκεφάλισαν σαν πρόβατο, βιντεσκοπώντας μάλιστα τον αποκεφαλισμό!

Μετά το θάνατό του, ο Άγιος Ευγένιος εμφανίζεται σε μικρά κυρίως παιδιά και κάνει πολλά θαύματα.

Μόλις ο πατέρας του έμαθε, το τι συνέβη με το γιό του, πήγε στον τάφο του παιδιού και έκλαιγε γοερώς για ώρες και εκεί εξέψυξε, από ανακοπή καρδιάς. Τον έλεγχε η συνείδησή του και έλεγε μέσα του:

- Εγώ να κάνω τόσα αμαρτήματα (έκανε άσωτη ζωή), να χωρίσω με την μητέρα του και να έχω τέτοιο γιό, που δεν τον αξίζω! Και να πάρει τέτοιο στεφάνι! Αξίζει να ζω;;;

Η τιμή είναι ανωτέρα της ζωής, ασυγκρίτως. Τι να την κάνω τη ζωή, άμα χάσω την τιμή μου;...

Η μητέρα τού πούλησε το σπίτι της για να πάρει το σώμα του και να το θάψει, γιατί ζητούσαν λίτρα οι φονιάδες. 

Ο Σταυρός ήταν στον λαιμό του, δεν τόλμησαν να τον αγγίξουν!

23 Μαϊου - Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

23 Μαϊου - 

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

 ο Κρυμμένος Άγιος της Χαράς και της Παραμυθίας

Σήμερα η Εκκλησία μας πλημμυρίζει από φως και πνευματική ευωδία, καθώς τιμά τη μνήμη ενός σύγχρονου επίγειου αγγέλου, του Αγίου Ευμενίου του Νέου (Σαριδάκη). Σε μια εποχή γεμάτη άγχος, μοναξιά και σκοτάδι, η μορφή του Γέροντα Ευμενίου ανατέλλει ως ένας φωτεινός φάρος ελπίδας, θυμίζοντάς μας ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι μακρινό και ανέφικτο, αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα λουσμένη στην αγάπη και το έλεος του Θεού.

Η ζωή του Αγίου Ευμενίου δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα· αντίθετα, σημαδεύτηκε από τον βαθύτατο σωματικό και ψυχικό πόνο. Χτυπημένος από τη φοβερή ασθένεια της λέπρας, βρέθηκε στο Λοιμωξών στην Αγία Βαρβάρα Αττικής. Εκεί όμως, αντί να λυγίσει ή να γογγύσει, μεταμόρφωσε τον πόνο του σε μια διαρκή δοξολογία προς τον Θεό.

«Δόξα σοι ο Θεός!» ήταν η μόνιμη επωδός των χειλέων του.

Στο πρόσωπο των άλλων ασθενών δεν είδε απλώς συμπάσχοντες, αλλά το ίδιο το πρόσωπο του Χριστού. Έγινε ο διάκονος όλων, ο παρηγορητής, ο άνθρωπος που σκούπιζε τα δάκρυα των πονεμένων, ενώ ο ίδιος αιμορραγούσε εσωτερικά.

Ο Άγιος Ευμένιος υπήρξε ένας «κρυμμένος» άγιος, που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κρύψει τα χαρίσματά του πίσω από μια παιδική απλότητα. Ωστόσο, το φως δεν κρύβεται κάτω από τον μόδιο.

Το πρόσωπό του έλαμπε μόνιμα από ένα ανεξήγητο, θείο χαμόγελο. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, μετέδιδε στους γύρω του μια βαθιά ειρήνη και τη βεβαιότητα ότι ο Χριστός νίκησε τον θάνατο.

Θεωρούσε τον εαυτό του τον πιο αμαρτωλό άνθρωπο στη γη. Η ταπείνωσή του ήταν τόσο αυθεντική, που μαγνήτιζε τις ψυχές και τις οδηγούσε σε μετάνοια χωρίς πολλά λόγια, μόνο με την παρουσία του.

Προσευχόταν αδιάλειπτα, νύχτα και μέρα, για όλο τον κόσμο. Τα δάκρυά του κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ήταν δάκρυα αγάπης και συμπόνιας για την ανθρώπινη δυστυχία. Στο Λοιμωξών συνάντησε τον επίσης Άγιο Άνθιμο της Χίου, ο οποίος έγινε ο πνευματικός του καθοδηγητής και τον μύησε στα μεγάλα μυστικά της νοεράς προσευχής και της απόλυτης υπακοής.

ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΣΙΩΠΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΥΣΙΑ... ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ!

ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΣΙΩΠΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΥΣΙΑ... ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ!

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που προσευχόμαστε και δεν παίρνουμε απάντηση. Μιλάμε στον Θεό και νιώθουμε σαν να επικρατεί σιωπή. Και αυτή η σιωπή μας δυσκολεύει, γιατί όλοι θέλουμε ξεκάθαρες απαντήσεις και γρήγορη λύση στα προβλήματά μας.

Όμως η σιωπή του Θεού δεν σημαίνει ότι λείπει. Σημαίνει ότι εργάζεται μέσα μας, σε πράγματα που δεν φαίνονται.

Κάποιες φορές, ενώ εμείς περιμένουμε να αλλάξει κάτι γύρω μας, ο Θεός αλλάζει κάτι μέσα μας: μας μαθαίνει υπομονή, μας δυναμώνει και μας βοηθά να Τον εμπιστευτούμε πιο αληθινά!

Το θαύμα με το Άγιο Φως που βγήκε από την ραγισμένη κολώνα!

Το θαύμα με το Άγιο Φως που βγήκε από την ραγισμένη κολώνα!

Μεγάλο Σάββατο 1579, Ιεροσόλυμα

Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση και τα παλαιά προσκυνητάρια των Αγίων Τόπων, κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σωφρόνιος Δ΄ βρέθηκε αποκλεισμένος μαζί με το πλήθος έξω από τον Ναό της Αναστάσεως, χωρίς να του επιτραπεί να τελέσει την Ακολουθία του Αγίου Φωτός. Ο Πατριάρχης γονάτισε προσευχόμενος με δάκρυα δίπλα στην αριστερή μαρμάρινη κολόνα της εισόδου. Ξαφνικά, μια δυνατή αστραπή έσχισε τη σκληρή πέτρα. Το Πανάγιο Φως βγήκε από τη ραγισμένη κολόνα και άναψε τις λαμπάδες του Πατριάρχη και όλων των πιστών που περίμεναν με αγωνία.

Σύμφωνα με την παράδοση, ένας μουσουλμάνος Εμίρης που παρακολουθούσε από ψηλά, συγκλονίστηκε και φώναξε: «Μεγάλη είναι η πίστη των Χριστιανών! Ένας είναι ο αληθινός Θεός!» Ομολόγησε την πίστη του και μαρτύρησε. Το λείψανό του τιμάται μέχρι σήμερα.

Η ίδια κολόνα, με την εμφανή ραγισμένη γραμμή και τα σημάδια, στέκει ακόμα και σήμερα μπροστά στον Ναό της Αναστάσεως ως μάρτυρας. Το Άγιο Φως δεν εμποδίζεται από ανθρώπινες αποφάσεις.

Δεύτε λάβετε Φως!

Χριστός Ανέστη!

Η Αγία Υπομονή – Μια γυναίκα παράδειγμα για τις Μανούλες που έχασαν τα παιδιά τους.

13 Μαρτίου - Η Αγία Υπομονή  

Μια γυναίκα παράδειγμα για τις Μανούλες που έχασαν τα παιδιά τους.

​Συχνά θαυμάζουμε τους Αγίους για την πίστη τους, αλλά ξεχνάμε την ανθρώπινη φύση τους. Η Αγία Υπομονή (Ελένη Δραγάση) έφερε στον κόσμο οκτώ παιδιά. Ως μητέρα, τα είδε να μεγαλώνουν μέσα στις ανέσεις του παλατιού, αλλά και μέσα στην αγωνία μιας αυτοκρατορίας που έσβηνε.

​Η μεγαλύτερη δοκιμασία της δεν ήταν η απώλεια του θρόνου, αλλά οι διαδοχικές απώλειες των παιδιών της. Είδε τον γιο της Ανδρόνικο να πεθαίνει από επιδημία, είδε την κόρη της να φεύγει νωρίς, βίωσε τον θάνατο των αγαπημένων της προσώπων ένα προς ένα.

​Πώς άντεξε μια καρδιά να κομματιάζεται τόσες φορές;

​Η απάντηση βρίσκεται στο όνομα που επέλεξε: 

Υπομονή!

Άγ. Νικόλας Πλανάς - Όταν οι Άγγελοι περπατούν ανάμεσά μας!

 

Όταν οι Άγγελοι περπατούν ανάμεσά μας-  

Το θαυμαστό περιστατικό του Παπα-Νικόλα του Πλανά.

​Μια νύχτα με τρομερή καταιγίδα και χιόνι στην Αθήνα, ο Παπα-Νικόλας έπρεπε να πάει να λειτουργήσει σε ένα απομακρυσμένο ξωκλήσι. Ο γιος του προσπάθησε να τον εμποδίσει: 

«Πατέρα, πού πας με τέτοιο καιρό; Θα χαθείς!».

Ο Άγιος ξεκίνησε μόνος του μέσα στο σκοτάδι. Όταν επέστρεψε, ο γιος του τον ρώτησε πώς τα κατάφερε. 

Εκείνος απάντησε με φυσικότητα: 

«Μη φοβάσαι, παιδί μου. Ένας λαμπρός νέος κρατούσε ένα φανάρι μπροστά μου και με πήγε μέχρι την πόρτα της εκκλησίας. Μόλις μπήκα μέσα, έγινε άφαντος».

«Αλήθεια, αν σήμερα ένας τέτοιος "φτωχούλης του Θεού" περπατούσε ανάμεσά μας με λυμένα κορδόνια και σκυμμένο κεφάλι, θα είχαμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά για να αναγνωρίσουμε την αγιότητά του ή θα τον προσπερνούσαμε βιαστικά;»