ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ...

ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ...

Τι γίνεται αν κάποιος σου ευχηθεί κάτι κακό; 

Να του ευχηθείς τα καλύτερα.

Τι γίνεται αν νιώθεις ότι κάποιος σε ζηλεύει; 

Να του ευχηθείς να αποκτήσει τα καλά σου.

Τι γίνεται αν κάποιος μιλήσει άσχημα για σένα στους άλλους; 

Πες την αλήθεια και περίμενε τη ζωή να αποκαλύψει τα πάντα.

Τι γίνεται αν κάποιος δεν πιστεύει στη καλοσύνη σου; 

Συνεχίσε να την νιώθεις και να την εφαρμόζεις στην πράξη. Είναι κάτι που  ανήκει σε σένα και όχι στον άλλον.

Τι γίνεται αν κάποιος σου επιτεθεί; 

Υπερασπίσου τον εαυτό σου και κράτησε μεγάλες αποστάσεις.

Τι γίνεται αν κάποιος είναι αχάριστος μαζί σου; 

Αυτό είναι το πρόβλημα του και θα παραμείνει όπως ήταν για πάντα.

Τι γίνεται αν κάποιος κάνει άσχημες σκέψεις για σένα; 

Η σκέψη είναι ελεύθερη. Μην χάνεις το χρόνο σου προσπαθώντας να του αποδείξεις το αντίθετο. Ξέρεις ποιός  είσαι.

Τι γίνεται αν κάποιος αναγνωρίσει το καλό μέσα σου; 

Αγκάλιασε τον και αναγνώρισε σε αυτόν, αυτό που αναγνώρισε σε σένα.

Ο μοναχός που κάθε βράδυ καθάριζε κρυφά παπούτσια!

Ιστορίες από το Άγιον όρος –

 Ο μοναχός που κάθε βράδυ καθάριζε κρυφά παπούτσια.

Σε ένα μεγάλο κοινόβιο μοναστήρι, οι μοναχοί παρατήρησαν κάτι παράξενο: κάθε πρωί, τα παλιά και λασπωμένα παπούτσια τους, που άφηναν έξω από τα κελλιά τους, βρέθηκαν καθαρισμένα και γυαλισμένα, χωρίς κανείς να ξέρει ποιος το έκανε.

Ένας νεαρός μοναχός, από περιέργεια, αποφάσισε να μείνει ξάγρυπνος μια νύχτα για να λύσει το μυστήριο. Κρύφτηκε στη γωνία του διαδρόμου και περίμενε.

 Μετά τα μεσάνυχτα, είδε έναν από τους πιο ηλικιωμένους και ευσεβείς Γέροντες της Μονής να βγαίνει αθόρυβα από το κελλί του. Ο Γέροντας πήγαινε από πόρτα σε πόρτα, έπαιρνε τα λερωμένα παπούτσια των αδελφών, τα καθάριζε με μια βούρτσα, τα άλειφε με λίγο λίπος για να μαλακώσουν και τα άφηνε πάλι στη θέση τους.

Ο νεαρός συγκλονίστηκε. Την άλλη μέρα πήγε στον Γέροντα και τον ρώτησε: 

«Γιατί, Γέροντα, ένας τέτοιος πνευματικός άνθρωπος σαν εσάς, κάνει μια τόσο ταπεινή δουλειά κρυφά;»

 Ο Γέροντας του έβαλε το δάχτυλο στα χείλη και του είπε:

«Σσσς, μη χαλάσεις τη χαρά μου! Όσο καθαρίζω τη λάσπη από τα παπούτσια των αδελφών μου, παρακαλώ τον Θεό να καθαρίσει και τη λάσπη από τη δική μου ψυχή. Κι αφού δεν μπορώ να τους πλύνω τα πόδια όπως ο Χριστός, τους πλένω τουλάχιστον τα παπούτσια».

Απ' το βιβλίο «Αγιορείτικες Σελίδες» π Μωυσή

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων και το Θαύμα με τα Κόλλυβα​

17 Φεβρουάριου-

Άγιος Θεόδωρος Τήρων 

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων είναι ένας από τους πιο λαοφιλείς «στρατιωτικούς» αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το προσωνύμιο «Τήρων» προέρχεται από τη λατινική λέξη tyro, που σημαίνει «νεοσύλλεκτος» στρατιώτης, καθώς υπηρετούσε στο σώμα των Τηρώνων κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους.

​

​Ο Άγιος έζησε στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., επί των αυτοκρατόρων Μαξιμιανού και Γαλερίου.

​Όταν διατάχθηκε ο στρατός να προσφέρει θυσίες στα είδωλα, ο Θεόδωρος αρνήθηκε κατηγορηματικά, δηλώνοντας με θάρρος την πίστη του στον Χριστό.

 Σύμφωνα με την παράδοση, ο Θεόδωρος πυρπόλησε τον ναό της «μητέρας των θεών» Ρέας, δείχνοντας την περιφρόνησή του προς την ειδωλολατρία. Συνελήφθη και υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια. Τελικά, παρέδωσε την ψυχή του στην πυρά το έτος 306 μ.Χ.

​Το Θαύμα με τα Κόλλυβα

​Η πιο γνωστή ιστορία που συνδέεται με τον Άγιο είναι το θαύμα των κολλύβων, το οποίο γιορτάζουμε το πρώτο Σάββατο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

​Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης θέλησε να μολύνει τη νηστεία των Χριστιανών, διέταξε να ραντιστούν όλα τα τρόφιμα στην αγορά με αίμα από ειδωλολατρικές θυσίες. Τότε, ο Άγιος Θεόδωρος εμφανίστηκε στον όνειρο του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Ευδοξίου και τον συμβούλευσε να πει στους Χριστιανούς να μην αγοράσουν τίποτα, αλλά να φάνε κόλλυβα (βρασμένο σιτάρι) που είχαν στα σπίτια τους.

Το Θαύμα του Αγίου Παρθενίου με τον Αναστημένο Τεχνίτη

Το Θαύμα του Αγίου Παρθενίου με τον Αναστημένο Τεχνίτη

Όταν ο Άγιος Παρθένιος αποφάσισε να χτίσει έναν μεγάλο ναό προς τιμήν του Θεού, όλη η πόλη προσφέρθηκε να βοηθήσει. Μεταξύ των εργατών ήταν και ένας νεαρός τεχνίτης, ονόματι Ευτυχιανός, που είχε αναλάβει το πιο δύσκολο κομμάτι: τη μεταφορά των μεγάλων μαρμάρων.

Μια μέρα, καθώς μετέφεραν ένα τεράστιο μάρμαρο με μια άμαξα που την έσερναν βόδια, κάτι πήγε στραβά. Τα ζώα τρόμαξαν, η άμαξα ανατράπηκε και το βαρύ μάρμαρο έπεσε πάνω στον Ευτυχιανό, καταπλακώνοντάς τον.

Οι υπόλοιποι εργάτες έτρεξαν να βοηθήσουν, αλλά ήταν αργά. Ο νεαρός δεν ανάσαινε, το σώμα του ήταν τσακισμένο και ο θάνατός του φαινόταν ακαριαίος. Η χαρά της δημιουργίας μετατράπηκε σε θρήνο.

Ο Άγιος Παρθένιος, που βρισκόταν εκεί κοντά, άκουσε τις κραυγές και πλησίασε. Δεν ταράχτηκε. Με απόλυτη ηρεμία, ζήτησε από όλους να κάνουν στην άκρη και να σωπάσουν.

«Μην κλαίτε», είπε, «γιατί ο Θεός δεν θέλει ο οίκος Του να θεμελιωθεί πάνω στη λύπη».

Γονάτισε δίπλα στο άψυχο σώμα του νεαρού και άρχισε να προσεύχεται θερμά. Λέγεται πως η προσευχή του ήταν τόσο έντονη, που όσοι ήταν τριγύρω ένιωσαν μια ελαφριά δόνηση στο έδαφος. Μετά από λίγη ώρα, ο Άγιος έπιασε το χέρι του Ευτυχιανού και του είπε σιγανά:

«Στο όνομα του Χριστού, σήκω και συνέχισε τη δουλειά σου».

Προς έκπληξη όλων, ο νεαρός άνοιξε τα μάτια του, σηκώθηκε σαν να είχε απλώς αποκοιμηθεί και, χωρίς να έχει ούτε μια γρατζουνιά ή πόνο στο σώμα του, έπιασε πάλι τα εργαλεία του. Το μάρμαρο, που πριν χρειαζόταν δέκα άνδρες για να μετακινηθεί, έμοιαζε τώρα ελαφρύ σαν πούπουλο.