Ο μοναχός που κάθε βράδυ καθάριζε κρυφά παπούτσια!

Ιστορίες από το Άγιον όρος –

 Ο μοναχός που κάθε βράδυ καθάριζε κρυφά παπούτσια.

Σε ένα μεγάλο κοινόβιο μοναστήρι, οι μοναχοί παρατήρησαν κάτι παράξενο: κάθε πρωί, τα παλιά και λασπωμένα παπούτσια τους, που άφηναν έξω από τα κελλιά τους, βρέθηκαν καθαρισμένα και γυαλισμένα, χωρίς κανείς να ξέρει ποιος το έκανε.

Ένας νεαρός μοναχός, από περιέργεια, αποφάσισε να μείνει ξάγρυπνος μια νύχτα για να λύσει το μυστήριο. Κρύφτηκε στη γωνία του διαδρόμου και περίμενε.

 Μετά τα μεσάνυχτα, είδε έναν από τους πιο ηλικιωμένους και ευσεβείς Γέροντες της Μονής να βγαίνει αθόρυβα από το κελλί του. Ο Γέροντας πήγαινε από πόρτα σε πόρτα, έπαιρνε τα λερωμένα παπούτσια των αδελφών, τα καθάριζε με μια βούρτσα, τα άλειφε με λίγο λίπος για να μαλακώσουν και τα άφηνε πάλι στη θέση τους.

Ο νεαρός συγκλονίστηκε. Την άλλη μέρα πήγε στον Γέροντα και τον ρώτησε: 

«Γιατί, Γέροντα, ένας τέτοιος πνευματικός άνθρωπος σαν εσάς, κάνει μια τόσο ταπεινή δουλειά κρυφά;»

 Ο Γέροντας του έβαλε το δάχτυλο στα χείλη και του είπε:

«Σσσς, μη χαλάσεις τη χαρά μου! Όσο καθαρίζω τη λάσπη από τα παπούτσια των αδελφών μου, παρακαλώ τον Θεό να καθαρίσει και τη λάσπη από τη δική μου ψυχή. Κι αφού δεν μπορώ να τους πλύνω τα πόδια όπως ο Χριστός, τους πλένω τουλάχιστον τα παπούτσια».

Απ' το βιβλίο «Αγιορείτικες Σελίδες» π Μωυσή

Επίκληση πνευμάτων και η δύναμη του Σταυρού!

Επίκληση πνευμάτων και η δύναμη του Σταυρού!

Ο μακαριστός π. Γαβριήλ Διονυσιάτης το 1916-1917 βρισκόταν στο Ορφάνι του Παγγαίου, υπεύθυνος σε ένα μετόχι της Μονής του. Στην περιοχή εκείνη στάθμευε τότε μία μεραρχία στρατού.

Μια ομάδα αξιωματικών, μυημένοι στον πνευματισμό, συνήθιζαν να συγκεντρώνονται τα βράδια γύρω από ένα τραπέζι και με την μεσολάβηση ενός στρατιώτη-μέντιουμ, καλούσαν τα πνεύματα του βασιλέως Γεωργίου, του Τρικούπη και άλλων διασήμων νεκρών. Όταν το τραπεζάκι εκινείτο (σημείο ότι άρχισε η επικοινωνία με το «πνεύμα»!) έκαναν ερωτήσεις και εκ μέρους του «πνεύματος» απαντούσε ο στρατιώτης –μέντιουμ.

Έτυχε ένα βράδυ σε μια τέτοια σύναξη να παρευρίσκεται και ο π. Γαβριήλ. Κατάλαβε ότι η όλη προσπάθεια ήταν επίκληση δαιμόνων. Όταν έφυγαν, βρήκε την ευκαιρία να κολλήσει κάτω από το τραπέζι δύο κεριά σε σχήμα Σταυρού. Όταν ξαναπήγαν και προσπάθησαν να επαναλάβουν την επίκληση των «πνευμάτων», δοκίμασαν οδυνηρή έκπληξη. 

Ενώ «καλούσαν» ώρα πολλή, το τραπέζι δεν εκινείτο από την θέση του και το «πνεύμα» δεν έκανε την εμφάνισή του. Άρχισαν να ερευνούν, μήπως κάποιος κάρφωσε το τραπέζι στο πάτωμα! Και ερευνώντας, ανακάλυψαν τον Σταυρό από κερί κάτω από το τραπέζι.

ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΗ - Παλεύοντας με το δαιμόνιο της έπαρσης.

-ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΗ-

Παλεύοντας με το δαιμόνιο της έπαρσης.

Διηγήθηκε Γέρων:

 «Κάποτε ήρθαν και με προσκύνησαν τα δαιμόνια, ενώ έψελνα το Χερουβικό και είχα φθάσει στο «και τη ζωοποιώ Τριάδι».

 Έρχονται λοιπόν πέντε δαίμονες, ένας μεγάλος αξιωματικός με πηλίκιο και κάτι σήματα δαιμονικά, γαλόνια και κέρατα που έβγαιναν δίπλα απ’ το πηλίκιο, και τέσσερις μικροί μαλλιαροί, και πέφτουν στα γόνατα μπροστά μου. 

Ένας δαίμονας, που ντυμένος με τα ρούχα του ιερέα, κήρυττε στην εκκλησία...- ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΗ -

Ένας δαίμονας, που ντυμένος με τα ρούχα του ιερέα, κήρυττε στην εκκλησία...

ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΗ

Ένας περιπλανώμενος μοναχός πήγε σε μια εκκλησία για να προσευχηθεί.

Όμως, αντί του ιερέα, είδε πως κήρυττε ένας δαίμονας, ντυμένος με τα ρούχα του ιερέα.

Ο μοναχός σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να παρακολουθεί πιο προσεκτικά την ομιλία του δαίμονα για να τον πιάσει στη λάθος του λέξη, κάπου που να έλεγε ένα ψέμα.

Αλλά ο δαίμονας μίλησε ακριβώς όπως στο ιερό Βιβλίο, χρησιμοποίησε όλες τις σωστές λέξεις, χωρίς να αλλάξει τίποτα.

Και έτσι έκανε μέχρι το τέλος του κηρύγματος.

ΕΜΠΙΣΤΕΨΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

 ΕΜΠΙΣΤΕΨΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Ένας πιστός ρώτησε κάποτε έναν γέροντα ασκητή: 

- Γέροντα, πώς θα αναγνωρίσω το χέρι που θέλει να με βοηθήσει αληθινά, και να το εμπιστευτώ;

- Είναι παιδί μου, αυτό που πληγώθηκε για σένα, του Ιησού Χριστού μας. Ψηλάφισε το και νιώσε το τραύμα από το καρφί. Αυτό το χέρι μπορείς άφοβα να το εμπιστευτείς! Θέλει πάντα το καλό σου...

Το νερό της αγάπης!

Το νερό της αγάπης!

Ένας ιερέας στη Ρωσία, μετά τον Αγιασμό των Θεοφανείων, γέμιζε τα μπουκαλάκια των ενοριτών. Κάποια μεσόκοπη κυρία τον πλησίασε και του έδωσε ένα όμορφο μπουκάλι. Μόλις, όμως, εκείνος έβαλε μέσα Αγιασμό, το μπουκάλι έγινε θρύψαλα!

-Κυρία μου, τι είχε μέσα το μπουκάλι; ρώτησε σαστισμένος ο ιερέας.

Εκείνη κατέβασε με ντροπή το κεφάλι και ομολόγησε:
 

-Πάτερ, να... Συμπαθούσα ένα παλικάρι και ήθελα να το παντρέψω με την κόρη μου. Για να το πετύχω, λοιπόν, πήγα σε μια γριά μάγισσα, κι αυτή μου 'δωσε "το νερό της αγάπης", όπως το είπε. Φοβόμουν, όμως, να το δώσω στην κόρη μου να πιεί. Και για να είμαι σίγουρη πως δεν θα πάθει κακό, σκέφτηκα να το ανακατέψω με Αγιασμό!
 

-Είδατε, λοιπόν, της είπε ο ιερέας, που δεν χωρούν στο ίδιο μπουκάλι το νερό του Θεού και το νερό του διαβόλου; Γι' αυτό έγινε κομμάτια. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Ο,τι θέλουμε, πρέπει να το ζητάμε μόνο από τον Θεό, τον Πατέρα μας. Κι Εκείνος, αν είναι για το καλό μας, θα μας το δώσει. Ο διάβολος, αντίθετα, κάνει χίλιες δυο παραχωρήσεις για να μας ευχαριστήσει φαινομενικά, και στη συνέχεια να μας οδηγήσει στην καταστροφή.

-Μελινού Μανώλη, Άνθη Αγίας Ρωσίας, Αθήνα 1995.

Η ανευλόγητη κατσίκα...

Η ανευλόγητη κατσίκα...

Κάποτε ευρισκόμενος ο Όσιος Παρθένιος στον Κρουσώνα, ένας βοσκός του ζήτησε να ευλογήσει το κοπάδι των αιγοπροβάτων του.

 
Ο Γέροντας ανταποκρίθηκε και πήγε στη μάνδρα, όπου και είχε συγκεντρώσει τα ζώα. Με τον θαυματουργό Σταυρό ευλογίας που έφερνε πάντοτε μαζί του, ευλόγησε το κοπάδι, λέγοντας διάφορες προσευχές. 

Ο βοσκός, γνωρίζοντας ότι ο Γέροντας δεν έτρωγε κρέας για να τον φίλευε στο σπίτι του σφάζοντας κάποιο από τα ζώα του, του είπε να αρμέξει κάποιο πρόβατο ή κατσίκα και να του προσφέρει λίγο γάλα. 

Η ΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ! (πατερική ιστορία)

Η ΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ!

Κάποτε κάποιος νεαρός μόλις έφτασε σε μια Όαση στη μέση της Ερήμου της Ιουδαίας, συνάντησε τον γέρο Ελισαίο και τον ρώτησε:

-Τι είδους άνθρωποι ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, γέροντα;
 

-Τι είδους άνθρωποι ζούσαν στον τόπο σου, παιδί μου; Ρώτησε με τη σειρά του ο γέροντας.

– Μια κοινωνία εγωιστών και κακών, απάντησε ο νεαρός, είμαι χαρούμενος που έφυγα από κοντά τους.

-Τους ίδιους θα βρεις κι εδώ, παιδί μου, απάντησε στοχαστικά ο γέρο Ελισαίος.

ΝΑ ΨΑΛΛΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ με "ταπείνωση"!

 ΝΑ ΨΑΛΛΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

με "ταπείνωση"!

Τότε μόνο αγάλλονται οι Ουρανοί και δοξάζεται ο Θεός αληθινά!

Σε μια επίσκεψή μου στο Άγιον Όρος συναντήσαμε ένα ευλογημένο γεροντάκι – δεν θυμάμαι τώρα τ’ όνομά του. Καθόμαστε στο πεζούλι κάτω από την κληματαριά και απολαμβάναμε την απλότητά του και τα σοφά λόγια του.
Κάποια στιγμή μας είπε πως είχε ένα νεαρό καλογέρι. Είχε καλή φωνή και ο γέροντας τον έμαθε βυζαντινή μουσική. Δυστυχώς –δεν θυμάμαι από ποια αιτία– το καλογέρι πέθανε νεότατο. Ο γέροντας λυπήθηκε. Άρχισε να προσεύχεται. Κάποια μέρα ο Θεός του αποκάλυψε την κατάστασή του. Δεν πήγε καλά! Άρχισε εντονότερη προσευχή και ζητούσε από τον Θεό να μάθει γιατί. 
Στην έμπονη προσευχή του ο Θεός του απάντησε:
–Βυζαντινή μουσική του έμαθες· ταπείνωση δεν του έμαθες!

Εγώ ονομάζομαι Τετάρτη και εγώ Παρασκευή...

Εγώ ονομάζομαι Τετάρτη και εγώ Παρασκευή...

Ο μοναχός Γαλακτίων Ιλίε, κοινοβιάτης στη μονή Συχάστρια της Ρουμανίας από το 1918, τηρούσε με ακρίβεια τη νηστεία.

Αν δεν τελείωνε τον μοναχικό του κανόνα, δεν έτρωγε τίποτα. Την Τετάρτη και την Παρασκευή νήστευε μέχρι το βράδυ, την ώρα που έβγαιναν τ’ αστέρια.

Τότε έκανε τον σταυρό του, ζητούσε συγχώρηση απ’ όλους, έπαιρνε αντίδωρο και ύστερα έτρωγε. 
 

-Γέροντα, του είπε ο μαθητής του, η μέρα είναι μεγάλη, κι εσύ ηλικιωμένος και αδύνατος. Δεν είναι καλύτερα να τρως το φαγητό σου νωρίτερα;

Ο λόγος ο καλός και η θεραπευτική του δύναμη

Ο ΛΟΓΟΣ Ο ΚΑΛΟΣ

και η θεραπευτική του δύναμη

Κάποτε ο Αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος μαζί με τον υποτακτικό του ανέβαιναν από την Σκήτη της Αιγύπτου στο Όρος της Νιτρίας. Σαν πλησίαζαν στον προορισμό τους, είπε στον μαθητή του να συνεχίσει μόνος του και θα ρθει κι εκείνος σε λίγο.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Από το βίο του Αγίου Αντωνίου

Κάποια μέρα, στις τρεις το απόγευμα, ο άγιος Αντώνιος ετοιμαζόταν να φάει. Καθώς σηκώθηκε να προσευχηθεί, ένιωσε τον εαυτό του ν’ αρπάζεται νοερά. Και το περίεργο είναι ότι, ενώ στεκόταν, έβλεπε την ψυχή του σαν να έχει βγει από το σώμα και να οδηγείται από κάποιους στον αέρα.

Έπειτα έβλεπε άλλους, φοβερούς και μοχθηρούς, να στέκονται στον αέρα και να θέλουν να εμποδίσουν τη διάβασή του. Εκείνοι όμως πού τον οδηγούσαν αντιδικούσαν μ’ αυτούς πού ζητούσαν λόγο, μήπως ήταν υπεύθυνη η ψυχή του αγ. Αντωνίου απέναντί τους για κάτι. Και ενώ ήθελαν να κάνουν έλεγχο της ζωής του από τον καιρό πού γεννήθηκε, οι οδηγοί του αγίου Αντώνιου τους εμπόδιζαν, λέγοντας: ο Κύριος του έσβησε όλες τις αμαρτίες από τη γέννησή του. Μπορείτε να λογαριάσετε μόνο όσα έπραξε αφότου έγινε μοναχός και αφιερώθηκε στό Θεό.

Τότε, επειδή τον κατηγορούσαν χωρίς να μπορούν ν’ αποδείξουν τις κατηγορίες, ο δρόμος του έγινε ελεύθερος και ανεμπόδιστος και αμέσως είδε την ψυχή του να επιστρέφει, κι ένιωσε να συνέρχεται και να γίνεται πάλι ο Αντώνιος, όπως ήταν πρώτα.

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΧΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΟΥ! (Διδασκαλίες από το Γεροντικό)

 Ο ΘΕΟΣ ΔΕΧΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΟΥ!

(Διδασκαλίες από το Γεροντικό)

ΕΝΑΣ αρχάριος Μοναχός πήγε στενοχωρημένος στον Όσιο Ποιμένα.

- Έπεσα σε μεγάλο σφάλμα, Αββά, του εξομολογήθηκε, και θέλω τουλάχιστον τρία χρόνια για να μετανοήσω.
- Είναι πολλά, του είπε ο Όσιος.
- Είναι αρκετοί τρεις μήνες, τότε;
- Και τόσο είναι πολύ, αποκρίθηκε ο Όσιος. Εγώ σου λέω πως, αν ειλικρινά μετανοήσεις και πάρεις σταθερή απόφαση να μην επαναλάβεις ποτέ το ίδιο σφάλμα, σε τρεις μέρες σε δέχεται η αγαθότητα του Θεού. 

 * * *

 

ΑΛΛΟΣ Αδελφός ρώτησε τόν ίδιο Γέροντα, αν ο Θεός εύκολα συγχωρεί τις αμαρτίες του ανθρώπου.
- Πώς είναι δυνατόν να μην συγχωρεί, τέκνον μου, Εκείνος που δίδαξε την μακροθυμία στους ανθρώπους; Δεν παραγγέλλει στον Πέτρο να συγχωρεί εκείνον που του σφάλλει «έως εβδομηκοντάκις επτά», δηλαδή επ' άπειρον; αποκρίθηκε ο Γέροντας.

ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (πατερική διήγηση)

ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

"Μια αληθινή πατερική ιστορία, που μας διδάσκει τον λογισμό της αδελφικής αγάπης και την έμπρακτη εφαρμογή του!"
 

Μια μέρα, κάποιοι προσκυνητές από την πόλη πήγαν σε ένα χωριό με ασκητές μοναχούς, να δουν τον Αββά Μακάριο, που ζούσε εκεί. Μαζί τους κουβάλησαν ένα καλάθι γεμάτο σταφύλια για να του το δώσουν.

Όταν έφτασαν, κάθισαν αρκετή ώρα κοντά του, άκουσαν τις πολύτιμες συμβουλές του και ωφελημένοι ψυχικά ξεκίνησαν για την πόλη.

-Αυτά είναι για σένα, Αββά, του είπαν φεύγοντας. Τα σταφύλια μάθαμε πως σου αρέσουν πολύ. Κράτησέ τα σε παρακαλούμε.

Ο Αββάς Μακάριος ευχαρίστησε τους προσκυνητές και τους ξεπροβόδισε με χαμόγελο.

"Τί όμορφα μυρωδικά σταφύλια ήταν αυτά. Δώρο σπάνιο! Σίγουρα θα είναι και πολύ γλυκά...", σκέφτηκε ο Αββάς. Και έκαμε να δοκιμάσει.

Μα σαν έσκυψε, αντίκρισε απ' το παραθυράκι της καλυβούλας του τους άλλους ασκητές που κι αυτοί ήταν το ίδιο φτωχοί.

"Δεν είναι σωστό να τα κρατήσω εγώ, σκέφτηκε, ενώ και οι άλλοι πατέρες δεν έχουν δοκιμάσει καθόλου σταφύλια. Θα τα πάω στον Αββά Πέτρο, είναι γέροντας και θα του αρέσουν πολύ".

Η ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ! (Πατερική διδασκαλία)

....Η ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 
Μια αδελφή παραπονέθηκε κάποτε στον π. Ζωσιμά για κάποια άλλη.

- Πάτερ, γιατί η τάδε με αντιπαθεί; Τί της έκανα;

- Ποιός σου είπε ότι σε αντιπαθεί; αντέδρασε εκείνος. Λάθος κάνεις! Από τον πονηρό είναι αυτός ο λογισμός. Μην τον δέχεσαι!

- Όχι, γέροντα, κάτι έχει μαζί μου. Το δείχνουν και τα λόγια της και το φέρσιμό της. Αλλά και η καρδιά μου το πληροφορείται καθαρά!

- Καλά, ας υποθέσουμε ότι έχεις δίκιο. Βγες στο δάσος και φώναξε:
«Αγαπημένη μου αδελφή...!»
Η ηχώ τί θα σου απαντήσει;

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΧΕΤΑΙ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ...

Τα τρία πράγματα που φοβάται ο σατανάς!

Τα τρία πράγματα που φοβάται ο σατανάς!

 

Ένας διορατικός Γέροντας είχε το χάρισμα να βλέπει όχι μόνο αγγέλους αλλά και δαίμονες. Μια μέρα, λοιπόν, βλέπει ένα δαίμονα και τον ρωτά:

-Τι είναι αυτό που σας φοβίζει περισσότερο απ’ όλα και σας κάνει να τρέμετε;

Κατά παραχώρηση Θεού, ο δαίμονας του απάντησε:

- Εσείς οι Χριστιανοί έχετε τρία πράγματα που, αν τα χρησιμοποιήσετε σωστά, τότε εμείς δεν μπορούμε να σας πειράξουμε.

- Και ποια είναι αυτά τα τρία πράγματα; τον ρώτησε με απορία ο Γέροντας.

-Το πρώτο το λούζεστε (εννοούσε το Βάπτισμα και το Μυστήριο της Μετανοίας).

Το δεύτερο το τρώτε (εννοούσε τη θεία Κοινωνία).

Το τρίτο το φοράτε πάνω σας (εννοούσε το Σταυρό). 

* * * 

Γι’ αυτό, λοιπόν, όσες φορές εμείς εξομολογούμαστε, κοινωνάμε και σφραγίζουμε το σώμα μας με το σημείο του Τιμίου Σταυρού, οι δαίμονες φρίττουν και φοβούνται.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΑΣΤΕΙΟ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ! (Πατερική διήγηση)

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΑΣΤΕΙΟ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ!

  ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ ΙΩΣΗΦ 

Στην Σκήτη του Αγ. Παντελεήμονος στο Κουτλουμούσι, ο μοναχός Ιωσήφ, θέλησε να επισκευάσει, στο πάτωμα της καλύβας του, ένα σανίδι που είχε σπάσει. Καθάρισε το σάπιο, πήρε με ακρίβεια τα μέτρα, έκοψε το σανίδι και πήγε να το τοποθετήσει. Όταν το έβανε στη θέση του, το σανίδι ήταν μεγαλύτερο. Το πήρε, έκοψε το περίσσιο και πήγε πάλι να το τοποθετήσει. Το είδε πως ήταν μικρότερο απ ότι έπρεπε.

Ο Γέρο – Ιωσήφ, ήταν μαραγκός στο επάγγελμα. Παίρνει για δεύτερη φορά τα μέτρα, κόβει άλλο σανίδι στα μέτρα που χρειάζονταν με ακρίβεια, πήγε να το βάλει στη θέση του, αλλά και πάλι περίσσευε, το έκοψε, κι όταν πήγε να το καρφώσει, έγινε μικρότερο. Τότε έχασε την υπομονή του και με θυμό είπε: «Άει στο διάβολο, διάβολε, τι έχεις, τι να σου κάμω για να ταιριάξεις; Τέσσερις φορές σε μέτρησα και τέσσερις σε έκοψα, τώρα τι διάβολο έχεις και δεν ταιριάζεις»;

Η υπακοή και η απλότητα ενός ταπεινού παπά...

Η υπακοή και η απλότητα ενός ταπεινού παπά...

- Διήγηση Γέροντος Παϊσίου -

Ήταν στην Ιορδανία ένας πολύ απλός παπάς που έκανε θαύματα. Διάβαζε ανθρώπους και ζώα που είχαν κάποια αρρώστια και γίνονταν καλά.

Πήγαιναν και μουσουλμάνοι σ’ αυτόν, όταν έπασχαν από κάτι, και τους θεράπευε. Αυτός, πριν λειτουργήσει, έπαιρνε ένα ρόφημα με λίγο παξιμάδι και μετά όλη την ημέρα δεν έτρωγε τίποτε.

Κάποτε έμαθε ο Πατριάρχης ότι τρώει πριν από τη Θεία Λειτουργία και τον κάλεσε στο Πατριαρχείο. Πήγε εκείνος, χωρίς να ξέρει γιατί τον ζητάνε.

Ώσπου να τον φωνάξει ο Πατριάρχης, περίμενε μαζί με άλλους σε μια αίθουσα. Έξω έκανε πολλή ζέστη· είχαν κλειστά τα παντζούρια και από μια τρυπούλα περνούσε μια ακτίνα. Αυτός νόμισε ότι είναι σχοινί. Επειδή είχε ιδρώσει, βγάζει το ράσο του και το κρεμάει πάνω στην ακτίνα. Όταν το είδαν οι άλλοι που κάθονταν εκεί στην αίθουσα, τα έχασαν.

Πάνε και λένε στον Πατριάρχη: «Ο παπάς που κολατσίζει πριν από την Θεία Λειτουργία κρέμασε το ράσο του πάνω σε μια ακτίνα!».

Έτσι σώθηκε ένας απελπισμένος...

Έτσι σώθηκε ένας απελπισμένος...

 

Την εποχή που ζούσε ο παπα-Κοδράτος στην Ι.Μ. Καρακάλλου επεσκέφθη το Άγιον Όρος ένας λαϊκός προσκυνητής που ήθελε να εξομολογηθεί τις μεγάλες του αμαρτίες. Πήγε στις Καρυές, στον π.Αβέρκιο που έφτιαχνε κομπολόγια, και ζητούσε επίμονα εξομολόγο.

Ο π.Αβέρκιος θεώρησε καλό να τον στείλει στην Ι. Μονή Κουτλουμουσίου που βρίσκεται κοντά στις Καρυές. Ήταν καλός πνευματικός, αλλά αυστηρός στους κανόνες, που τους έβαζε χωρίς επιείκεια.

Ο άνθρωπος πήγε στο Κουτλουμούσι και εξομολογήθηκε. Επέστρεψε όμως «κάλαμος συντετριμμένος». Χωρίς καμμία διάθεση. Γεμάτος θλίψη και αθυμία.

-Τι έκανες; Εξομολογήθηκες; τον ρώτησε ο π.Αβέρκιος.

-      Ναι πάτερ, αλλά…

Ο π. Αβέρκιος τον κοίταξε. Ήταν θλιμμένος, κάτωχρος, με μια λύπη που δεν είναι κατά Θεόν, αλλά την φέρνει ο διάβολος για να παγιδεύσει θανατηφόρα τις ψυχές.

-Τι έχεις; Πες μου. Τι σου συμβαίνει;