Το θαύμα με το Άγιο Φως που βγήκε από την ραγισμένη κολώνα!

Το θαύμα με το Άγιο Φως που βγήκε από την ραγισμένη κολώνα!

Μεγάλο Σάββατο 1579, Ιεροσόλυμα

Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση και τα παλαιά προσκυνητάρια των Αγίων Τόπων, κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σωφρόνιος Δ΄ βρέθηκε αποκλεισμένος μαζί με το πλήθος έξω από τον Ναό της Αναστάσεως, χωρίς να του επιτραπεί να τελέσει την Ακολουθία του Αγίου Φωτός. Ο Πατριάρχης γονάτισε προσευχόμενος με δάκρυα δίπλα στην αριστερή μαρμάρινη κολόνα της εισόδου. Ξαφνικά, μια δυνατή αστραπή έσχισε τη σκληρή πέτρα. Το Πανάγιο Φως βγήκε από τη ραγισμένη κολόνα και άναψε τις λαμπάδες του Πατριάρχη και όλων των πιστών που περίμεναν με αγωνία.

Σύμφωνα με την παράδοση, ένας μουσουλμάνος Εμίρης που παρακολουθούσε από ψηλά, συγκλονίστηκε και φώναξε: «Μεγάλη είναι η πίστη των Χριστιανών! Ένας είναι ο αληθινός Θεός!» Ομολόγησε την πίστη του και μαρτύρησε. Το λείψανό του τιμάται μέχρι σήμερα.

Η ίδια κολόνα, με την εμφανή ραγισμένη γραμμή και τα σημάδια, στέκει ακόμα και σήμερα μπροστά στον Ναό της Αναστάσεως ως μάρτυρας. Το Άγιο Φως δεν εμποδίζεται από ανθρώπινες αποφάσεις.

Δεύτε λάβετε Φως!

Χριστός Ανέστη!

Για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει και οι γύρω σου να είναι ευτυχισμένοι!

Δεν μπορείς να ευτυχείς μόνος σου...

Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι υπόθεση μοιράσματος, αλληλοβοήθειας και αγάπης!

Υπήρχε ένας αγρότης που καλλιεργούσε καλαμπόκι εξαιρετικής ποιότητας. Κάθε χρόνο κέρδιζε το βραβείο για την καλύτερη καλλιέργεια καλαμποκιού!

Κάποτε ένας δημοσιογράφος μιας εφημερίδας του πήρε συνέντευξη και έμαθε κάτι ενδιαφέρον για την ζωή του. Αυτό που ανακάλυψε ήταν ότι ο αγρότης αυτός κάθε χρόνο μοιραζόταν τον καλύτερο σπόρο από το καλαμπόκι του με όλους τους γείτονές του. 

«Μα, πώς μπορείτε να αντέξετε οικονομικά να μοιράζεστε τον καλύτερο σπόρο καλαμποκιού σας με τους γείτονές σας, όταν αυτοί είναι και οι βασικοί σας ανταγωνιστές κάθε χρόνο;» ρώτησε ο δημοσιογράφος.

Επίκληση πνευμάτων και η δύναμη του Σταυρού!

Επίκληση πνευμάτων και η δύναμη του Σταυρού!

Ο μακαριστός π. Γαβριήλ Διονυσιάτης το 1916-1917 βρισκόταν στο Ορφάνι του Παγγαίου, υπεύθυνος σε ένα μετόχι της Μονής του. Στην περιοχή εκείνη στάθμευε τότε μία μεραρχία στρατού.

Μια ομάδα αξιωματικών, μυημένοι στον πνευματισμό, συνήθιζαν να συγκεντρώνονται τα βράδια γύρω από ένα τραπέζι και με την μεσολάβηση ενός στρατιώτη-μέντιουμ, καλούσαν τα πνεύματα του βασιλέως Γεωργίου, του Τρικούπη και άλλων διασήμων νεκρών. Όταν το τραπεζάκι εκινείτο (σημείο ότι άρχισε η επικοινωνία με το «πνεύμα»!) έκαναν ερωτήσεις και εκ μέρους του «πνεύματος» απαντούσε ο στρατιώτης –μέντιουμ.

Έτυχε ένα βράδυ σε μια τέτοια σύναξη να παρευρίσκεται και ο π. Γαβριήλ. Κατάλαβε ότι η όλη προσπάθεια ήταν επίκληση δαιμόνων. Όταν έφυγαν, βρήκε την ευκαιρία να κολλήσει κάτω από το τραπέζι δύο κεριά σε σχήμα Σταυρού. Όταν ξαναπήγαν και προσπάθησαν να επαναλάβουν την επίκληση των «πνευμάτων», δοκίμασαν οδυνηρή έκπληξη. 

Ενώ «καλούσαν» ώρα πολλή, το τραπέζι δεν εκινείτο από την θέση του και το «πνεύμα» δεν έκανε την εμφάνισή του. Άρχισαν να ερευνούν, μήπως κάποιος κάρφωσε το τραπέζι στο πάτωμα! Και ερευνώντας, ανακάλυψαν τον Σταυρό από κερί κάτω από το τραπέζι.

MΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΕΘΕΡΑ

MΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΕΘΕΡΑ

Η πεθερά που κράτησε το μυστικό της νύφης της και "αγίασε"... 

Όλη νύχτα, η Νίκη η νεαρή μάνα με τα δύο μικρά παιδιά, γύριζε στο στρώμα της. Πώς θα το κρατούσε μυστικό το ότι μεγάλωνε μέσα της ένα νέο παιδί που δεν ήταν του άνδρα της ο οποίος έλειπε στην ξενιτιά;

Είχε σχεδόν αποφασίσει να πάει και να τελειώσει τη ζωή της, πέφτοντας στο ποτάμι παρακάτω από το χωριό με τη μεγάλη ρουφήχτρα. Τα παιδιά θα τα άφηνε στην πεθερά της που έμενε μαζί τους και ήταν χρυσός άνθρωπος. Το πρωί αποφάσισε να της πει την τρομερή της απόφαση. Το κακό δεν θεραπεύεται με κακό, αλλά μόνο με καλό θα το λύσουμε το θέμα.

Η Αρετή, η εφευρετική πεθερά είχε ένα αγροτόσπιτο στην άκρη του χωριού και μέσα σε 20 μέρες αφού το άσπρισε και ετοίμασε μετακόμισαν εκεί μάνα, δύο παιδιά και η πεθερά.

Στο χωριό είπαν ότι πήγαν νωρίτερα για να είναι έτοιμοι και θα παρακολουθούν το σιτάρι για τη συγκομιδή. Πέρασαν 5 μήνες. Η Νίκη γέννησε και η πεθερά σαν μαμή την ξεγέννησε και άρχισε να περιποιείται το νεογέννητο.

Μετά από 25 μέρες η πεθερά έβαλε σε ένα καλαθάκι το μωρό και πήγε στο έμπα του χωριού και το άφησε στην άκρη του δρόμου κρυμμένη κοντά για να δει τι θα γίνει. Το μωρό ξύπνησε άρχισε να κλαίει και δύο περαστικοί άκουσαν το κλάμα του και έκπληκτοι πλησίασαν το καλάθι. Η Αρετή που παραφύλαγε προσευχόμενη πετάχτηκε πάνω , άρπαξε το μωρό και άρχισε να το χορεύει λέγοντας: "Το είχα τάμα να μεγαλώσω ένα ορφανό και να που μου το έστειλε ο Θεός. Ας έρθουν να το αναζητήσουν οι δικοί του". Και απομακρύνθηκε με το μωράκι στην αγκαλιά...

20χρονος είδε όνειρο τον αδελφό του που τον είχε κάνει έκτρωση η μάνα του πριν 17 χρόνια!!!

«Μητέρα, απόψε είδα ένα όνειρο και δεν φεύγει από το μυαλό μου. Ήμουν στο σπίτι και μπήκε ένας νεαρός, 2-3 χρόνια μικρότερος μου, και μου είπε: "Είμαστε αδέλφια. Αλλ’ εμένα η μητέρα μας δεν με άφησε να είμαι μαζί σου σήμερα. Δεν με άφησε να παίξω ποτέ μαζί σας, να γελάσω και να κλάψω...". Τότε εγώ του απάντησα ότι δεν έχω αδελφό. Μόνο μια αδελφή 2 χρόνια μεγαλύτερη. Αυτός όμως επέμενε και μου είπε να σέ ρωτήσω τί έκανες κάποιο πρωινό του Μαρτίου και να σου πω ότι, όπως μεγαλώσαμε εμείς, θα μεγάλωνε κι αυτός».

Η μητέρα, όταν άκουσε αυτά, λιποθύμησε! Και, όταν συνήλθε, ομολόγησε στα παιδιά της τί είχε κάνει εκείνο το πρωινό… Ότι δηλαδή, όταν έμεινε έγκυος στο 3ο «παιδί» τους, το συζήτησαν με τον άνδρα της, την αδελφή της και μια φίλη, όπως γίνεται συνήθως, και αποφάσισαν να μη γεννηθεί αυτό το παιδί. Έτσι προχώρησαν στην έκτρωσή του. 

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ (ομολογία μιας δαιμονισμένης)

Ομολογία μιας δαιμονισμένης:

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ!!!

"Κάποτε βρέθηκα τυχαία σε μια εκκλησία που γινόταν ένας εξορκισμός σε μια βασανισμένη από δαιμόνια κοπέλα...

Μετά από τις προκαθορισμένες ευχές της εκκλησίας που διάβασε με πίστη ο ιερέας, βγήκαν πολλά δαιμόνια...

Κάποια στιγμή, τα υπόλοιπα δαιμόνια πείσμωσαν και δεν έβγαιναν.

Τότε ρωτάει ο ιερέας:

- Ποιός είσαι εσύ;

Και απαντάει το δαιμόνιο:

- Εγώ; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε; Είμαι ο εγωισμός... Νομίζεις ότι φεύγω εύκολα;

- Και είσαι μόνος σου;

- Όχι, είναι μαζί μου και αυτή η σκύλα, η ανυπακοή... Εγώ δεν την θέλω όμως όπου πάω την στέλνει ο αρχηγός μου κι αυτήν μαζί μου... Την σιχαίνομαι...

Τότε ο ιερέας μπαίνει μέσα στο ιερό και γονατίζει σε μια γωνιά που η δαιμονισμένη δεν τον έβλεπε. Εκεί προσευχόταν από μέσα του με δάκρυα... Εμείς δεν ξέραμε τι έλεγε. Απ' έξω όμως, η δαιμονισμένη άρχισε ξαφνικά να τρέμει... Και παρακλητικά άρχισε να φωνάζει:

- Σταμάτα ρε να κλαις και να μετανιώνεις μπροστά σε τόσο κόσμο... Σταμάτα να ταπεινώνεσαι... Με καις... Με διώχνεις... Ξέρεις που με στέλνεις;

Και τότε βγήκε κι αυτό το δαιμόνιο, εξαντλώντας την κοπέλα που κατείχε και αφήνοντάς την μισολιπόθυμη.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την εμπειρία... Κάθε φορά που με πιάνει κι εμένα σαν άνθρωπο ο εγωισμός, θυμάμαι αυτό το περιστατικό και μετανιώνω... Ο Θεός να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από αυτό το πάθος όλοι μας!"

(ανώνυμη διήγηση, 1994)

"Δεν θα πάω ξανά στην εκκλησία!"

 "Δεν θα πάω ξανά στην εκκλησία!"

Ένας νεαρός πήγε κάποτε στον ιερέα της ενορίας του και του είπε: 
- Δεν θέλω να έρθω ξανά στην εκκλησία!

Ο ιερέας τον ρώτησε: 
- Γιατί παιδί μου; 

Ο νεαρός απάντησε: 
- Μέσα στην εκκλησία είδα χριστιανούς να κουτσομπολεύουν και να λένε άσχημα λόγια για άλλους χριστιανούς. Ενώ κάποιοι άλλοι ενορίτες κοιτούσαν τα τηλέφωνα τους κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, και αυτά είναι μόνο μερικά πράγματα από αυτά που παρατήρησα...

Η μετάνοια της Ζαμφίρας της τσιγγάνας - Μια αληθινή ιστορία

Η μετάνοια της Ζαμφίρας της τσιγγάνας

Μια αληθινή ιστορία που αφυπνίζει συνειδήσεις!!!

Εδώ και επτά χρόνια είμαι ιερέας στο παρεκκλήσι των φυλακών Προύνκου στο Κίσιβο (σ.σ. Δημοκρατία της Μολδαβίας). Επειδή παράλληλα υπηρετώ και στην ενορία μου, κάνω εκεί ακολουθίες τις Τετάρτες και τις Παρασκευές. Με βοηθούν κάποιοι κρατούμενοι ως εθελοντές. Ένα από τα καθήκοντά τους είναι να προετοιμάσουν τους κρατουμένους που θα συμμετάσχουν στην Ακολουθία της επομένης ημέρας δινοντάς τους να διαβάσουν είτε το Ωρολόγιο είτε κάποιο από τα βιβλία που έχουμε στην μικρή μας βιβλιοθήκη.

Θέλω όμως να σας διηγηθώ κάτι που συνέβη το φθινόπωρο του 2008.

"Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΜΑΣ", το πιο φονικό όπλο της ψυχής μας!

"Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΜΑΣ"
Το πιο φονικό όπλο της ψυχής μας!

"ΟΥΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΥΘΙΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΟΙΟ",
απάντησε ο αξιωματικός του Τιτανικού σε μια κυρία που θαύμαζε το ολοκαίνουριο υπερωκεάνιο, όταν τον ρώτησε αν ήταν πραγματικά αβύθιστο! Κι όμως... χρειάστηκε μόνον ένα παγόβουνο να συρθεί για λίγο επάνω στη ράχη του, για να διαψευσθούν εύκολα αλλά και τραγικά όλοι και όλα γύρω από το μεγαλύτερο και πολυτελέστατο υπερωκεάνιο της εποχής του. Ο ίδιος ο ναύαρχος - σχεδιαστής του Τιτανικού Τόμας Άντριους χάθηκε μαζί με το δημιούργημά του στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Ξαφνικά ακούστηκε ένας παράξενος θόρυβος, σαν κάποιος να έσυρε ένα γιγαντιαίο δάχτυλο στα πλευρά του πλοίου. Δεν ήταν παρά ένα παγόβουνο από τα πολλά που έπλεαν στην περιοχή και που ο πλοίαρχος του Τιτανικού το αγνόησε. Η υπεροψία, ο εγωισμός μαζί με την ανοησία είναι βέβαιο ότι σκοτώνουν. Ήδη ετοιμαζόταν ο υγρός τάφος τους. Μερικοί επιβάτες άφησαν τη διασκέδασή τους, τα χαρτιά που έπαιζαν στα σαλόνια και βγήκαν να δουν. Ο σκοτεινός όγκος του παγόβουνου απομακρυνόταν στο βάθος και το πλοίο συνέχιζε το ταξίδι του υπερήφανο, μεγαλόπρεπο...

Συζητώντας "περί Θεού" με έναν κουρέα.

Συζητώντας "περί Θεού" με έναν κουρέα.

Ένας κύριος πήγε σε ένα κουρείο για να κουρέψει τα μαλλιά του και να ξυρίσει τα γένια του ως συνήθως.
Εντωμεταξύ άρχισε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ αυτού και του κουρέα που τον περιποιόταν…
Μίλησαν για πολλά θέματα, όμως, κατέληξαν να συζητούν για το θέμα της ύπαρξης του Θεού!
Είπε ο κουρέας: «Κοίτα, άνθρωπέ μου, εγώ δεν πιστεύω στην ύπαρξη του Θεού, όπως εσύ μου λες».
«Και γιατί το λες αυτό;» ρώτησε ο πελάτης.

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΤΣΟΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

...Αυτός ο τσοπάνος, που πήγε στον Παράδεισο, τον λέγανε Μαυρογένη, γιατί είχε µαύρα γένια και ζούσε µε την γυναίκα του απ' τον κόσµο µακρυά, µε τα ζωντανά του και δεν κατέβαινε στο χωριό, παρά µονάχα για να πουλήσει τα τυριά του και να ψουνίσει τα χρειαζούµενα, ξεκίνησε να λέει ο Προκόπης.
Μιαν ηµέρα το λοιπόν, όπου βρέθηκε στο χωριό για τις δουλειές του, πήγε να ανάψει ένα κερί στην εκκλησιά, γιατί ήτανε θεοφοβούµενος και καλής ψυχής άνθρωπος. Εκεί µιλούσεν ο παπάς στους χωριανούς του και τους έλεγε το κήρυγµα για τον ίσιο δρόµο του Θεού, που πάει ολόισια στον Παράδεισο, αν δεν στρίβουµε δεξιά κι αριστερά. Πρέπει να τραβούµεν ίσια και να είµαστε συµπονετικοί για κάθε άνθρωπο, όταν έχει την ανάγκη µας. Νάµαστεν δηλαδή ψυχηκάρηδες και να ελεούµε, γιατί το ίδιο κάνει και ο Θεός και ελεεί τον κόσµον όλον για να ζει και να πορεύεται. Κι όποιον δει πως κάνει κι αυτός το ίδιο, τον συµπαθά πολύ και τον παίρνει στον Παράδεισο, όπου είναι η ζωή µεγαλείο ατελείωτο! Έτσι τα έλεγε ο παπάς κι έτσι πρέπει να είναι, κατά την γνώµην µου. Η Εκκλησία δεν λέγει ποτέ της ψέµατα και γιατί να τα πει, µαθές;

ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ!

★. 　☆　　　 ｡☆　　.　　　★・｡　・
　 ☆　　★ . . ｡
☆　ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ!.★・ ｡ 　☆　

Μια νύχτα, κάποιος άνδρας, είδε ένα όνειρο.
Ονειρεύτηκε, ότι περπατούσε με το Χριστό σε μία όμορφη παραλία.

Μπροστά του, ψηλά στον ουρανό
σαν σε οθόνη κινηματογράφου, έβλεπε σκηνές από τη ζωή του
ενώ κοιτάζοντας πίσω στην αμμουδιά,
έβλεπε το ζευγάρι από τα ίχνη
που άφηναν οι πατημασιές τους στην υγρή άμμο.

Ωστόσο σε κάποια σημεία της άμμου
υπήρχαν μόνο οι δικές του πατημασιές.

Παρατήρησε μάλιστα ότι αυτό συνέβαινε
όταν στην οθόνη του ουρανού προβάλονταν
οι πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του...

Αυτό τον παραξένεψε ιδιαίτερα,
καθώς δεν μπορούσε να καταλάβει πως ο Χριστός τον εγκατέλειπε
σε αυτές τις στιγμές της δοκιμασίας...

Ρώτησε τον Κύριο γι' αυτό λέγοντας:
Κύριε, υποσχέθηκες πως αν αφιέρωνα τη ζωή μου σε Εσένα,
ποτέ δεν θα με εγκατέλειπες.

Που ήσουν όταν σε χρειαζόμουν
περισσότερο, πάνω στο μονοπάτι της ζωής μου;

Και ο Κύριος απάντησε…
Παιδί μου, ποτέ δε σε εγκατέλειψα.

Οταν έβλεπες ένα ζεύγος πατημασιών στην άμμο,
ήμουν εγώ που σε μετέφερα στην αγκαλιά μου...

Τρία περιστατικά με ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΑΓΓΕΛΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!

 Τρία περιστατικά 
με ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΑΓΓΕΛΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ 
ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Πολλά μικρά παιδιά ευσεβών οικογενειών, επειδή είναι αγνά και αθώα στη ψυχή, αξιώνονται να δουν αγγέλους και αγίους. 

Ενδεικτικά είναι και τα παρακάτω περιστατικά που συνέβησαν σε ελληνικές σύγχρονες χριστιανικές οικογένειες.
 

 1. Τα αγγελάκια της Μιχαέλλας

Ένα συνηθισμένο βράδυ, μια μαμά έκανε την μικρή σύντομη προσευχούλα της μαζί με το μικρό τρίχρονο κοριτσάκι της, που το έλεγαν Μιχαέλλα. Έπειτα το έβαλε δίπλα της για ύπνο. Η μαμά τότε, πιάνοντας το κομποσχοίνι της, συνέχισε  να προσεύχεται αθόρυβα από μέσα της, μέχρι να κοιμηθεί η μικρούλα. 

Μετά όμως από δέκα λεπτά, αντί να κοιμηθεί το παιδί, ξαφνικά, άρχισε να χαμογελάει, να δείχνει τριγύρω της με το δάχτυλο και να λέει:

- Μαμά, μαμά, δες... Πολλά αγγελάκια, πετάνε... γελάνε...

- Που, παιδί μου;

Από σήμερα προσεύχεται για μένα ένας τοξικομανής...

Από σήμερα προσεύχεται για μένα ένας τοξικομανής... 

 

Περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης απόγευμα προς βράδυ, όταν ένας τοξικομανής με πλησίασε. Δεν μου ζήτησε λεφτά, αλλά με ρώτησε αν μπορούσα να του αγοράσω μια ρόκα (καλαμπόκι) που έψηνε κάποιος πιο κάτω σε ένα μικρό πάγκο που είχε στήσει. Τον ρώτησα αν ήθελε και κάτι άλλο. Μου είπε ότι ήθελε να πάω να του την αγοράσω εγώ επειδή χρωστούσε στον καλαμποκά και ίσως να μην του έδινε! Πήγα και αφού του την έφερα, με ρώτησε αν μπορώ να κάτσω λίγο μαζί του η αν ντρέπομαι! Του απάντησα οτι θα ντραπώ, αν δεν κάτσω.

Η ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Η ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Μια όμορφη διδακτική ιστορία για μικρούς και μεγάλους

π. Δημητρίου Μπόκου

α. Η φιλοξενία του Αβραάμ

Στα πολύ παλιά χρόνια ζούσε ο Αβραάμ. Ήταν άνθρωπος του Θεού. Έκανε το καλό σε όλους τους ανθρώπους, αλλά είχε και ένα μεγάλο καημό. Αν και ο Θεός τού είχε υποσχεθεί πως θα αποκτήσει απογόνους, ο Αβραάμ γέρασε και παιδί δεν είχε ακόμα. Ανάμεσα στα άλλα του καλά είχε και το μεγάλο χάρισμα της φιλοξενίας. Κάθε μέρα καθόταν μπρος στη σκηνή του και προσκαλούσε όποιον περνούσε στον δρόμο να του δώσει φαγητό και νερό.
Έτσι μια μέρα τον επισκέφτηκαν τρεις παράξενοι άνθρωποι που έμοιαζαν με αγγέλους. Η Εκκλησία μας λέει πως ήταν η ίδια η Αγία Τριάδα. Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Ο Τριαδικός Θεός. Και πράγματι οι τρεις άγγελοι μιλούσαν σαν να ήταν ένας, ο μοναδικός Κύριος, ο Θεός. Ο Αβραάμ τους περιποιήθηκε πλούσια.
Τότε ο Κύριος τον ευλόγησε και του είπε ότι οι απόγονοί του θα γίνουν ένα μεγάλο έθνος, απ’ το οποίο θα ευλογηθούν όλοι οι άλλοι λαοί της γης. Και ότι τον άλλο χρόνο που θα τον επισκεπτόταν πάλι, η Σάρρα, η γυναίκα του Αβραάμ, θα έχει αποκτήσει παιδί. Η Σάρρα μέσα απ’ τη σκηνή άκουσε τα λόγια αυτά και γέλασε. Ήταν ήδη ενενήντα χρονών. Και ο Αβραάμ εκατό. Σε μια ηλικία δηλαδή που φυσιολογικά ήταν αδύνατο να κάμουν παιδιά. Μα ο Κύριος είπε στον Αβραάμ:
– Γιατί γέλασε η Σάρρα; Μήπως είναι αδύνατο στον Θεό να κάνει ό,τι θελήσει;
Φοβισμένη η Σάρρα είπε πως δεν γέλασε. Μα ο Κύριος της είπε:
– Όχι, γέλασες.

Ο άγιος Παντελεήμονας, ο αγενής γιατρός και το διπλό θαύμα.

Ο άγιος Παντελεήμονας, ο αγενής γιατρός και το διπλό θαύμα.

Η πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος και εγχειρί­στηκε. Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία καί να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα. 

Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνες ζωής στην άρρωστη. Η κόρη του παπα-Βαγγέλη λι­ποθυμά μόλις το ακούει, ο ίδιος τα χάνει. Άκου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί! 

Στα χέρια του όμως σφίγγει το λείψανο από το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, που έχει φέρει μαζί του, και προσεύχεται. 

Βγάζουν την πρεσβυτέρα από το χειρουργείο. 

ΠΟΣΟ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Μια Κυριακή πήγα να λειτουργηθώ σε έναν ναό. Ήμουν μαθήτρια τότε.
Μετά το ανάγνωσμα του Ευαγγελίου ακολούθησε ένα πολύ όμορφο κήρυγμα του ιερέα περί μετανοίας και της δύναμης της θείας Κοινωνίας!
Όλος ο κόσμος που εκκλησιάστηκε εκεί πραγματικά συγκινήθηκε, μετανόησε και με πολύ σεβασμό στάθηκε να προσευχηθεί την ώρα που τα άγια περνούσαν από δίπλα τους.
Έσκυψα κι εγώ από ευλάβεια και προσευχόμουν…
Την ώρα εκείνη μια γυναικεία βαριά φωνή στα πίσω καθίσματα αναστέναζε και βογγούσε περίεργα. Εγώ τότε αναρωτήθηκα «Μα ποια είναι αυτή που διακόπτει τέτοια ιερή στιγμή!»
Δεν γύρισα να κοιτάξω γιατί δεν ήθελα να σταματήσω την προσευχή μου.
Η φωνή όμως γινόταν όλο και πιο δυνατή… Και την ώρα που ο ιερέας περνούσε δίπλα της, εκείνη δεν άντεξε. «Σταμάτα, με καις… με καις… φύγε…» του είπε.

Η κυρά Βασιλική... (Διδακτική ιστορία)

Η κυρά Βασιλική... 

(Διδακτική ιστορία)

Στο Μεσολόγγι ζούσε μία ευλαβέστατη γυναίκα, ονόματι Βασιλική (Κούλα την φώναζαν), παντρεμένη με τον Δημήτριο, ψαρά στο επάγγελμα. Ήταν και οι δυο πολύ πιστοί και πολύ απλοί άνθρωποι. Όταν η Βασιλική ήταν νέα, την ημέρα των Θεοφανείων «είδε τους ουρανούς ανεωγμένους» και τους Αγγέλους του Θεού να ψάλλουν. Γι’ αυτό έλεγε: «Αυτή την ήμερα μη φεύγεις από την εκκλησία, έστω και αν καίγεται το σπίτι σου, γιατί ανοίγουν οι ουρανοί».
 

Το σπίτι πού κατοικούσαν ήταν Ισόγειο και για πάτωμα είχε τσιμέντο, Όταν έβρεχε γέμιζε νερό πού έφθανε τα είκοσι εκατοστά. Είχαν τοποθετήσει πέτρες για να πατάνε και με ένα “γκιούμι” άδειαζαν το νερό. Το χειμώνα δεν έστρωναν κουρελούδες για να έχουν λίγη ζέστη, γιατί μούσκευαν από τα νερά. Αλλά μέσα σ’ αυτό το παγωμένο σπίτι η καρδιά τους χτυπούσε πολύ ζεστά για τον Χριστό και τα πρόσωπα τους ήταν πάντα χαρούμενα και ειρηνικά. Η θεία Χάρη τούς φύλαγε και δεν αρρώσταιναν.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ 

Η ιστορία της Bασιλόπιτας είναι μια ιστορία που συνέβηκε περίπου πριν 1500 χρόνια στην πόλη Καισαρεία της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. 

Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισαρείας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια.
Κάποια μέρα όμως, ένας αχόρταγος στρατηγός - τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισαρείας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει.
Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη. Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισαρεία.
Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν. Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη. Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό.
Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει.

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΗΜΟΥΝΑ ΚΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΘΑ ΄ΡΘΕΙΣ!

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ένας πατέρας πάντρεψε τον μονάκριβο γιο του και απ΄ την αγάπη που του είχε του έκανε δώρο όλη την περιουσία του, δεν κράτησε τίποτα για τον ίδιο...

Οι χαρούμενες στιγμές πέρασαν και για αντάλλαγμα η νύφη του και ο γιος του τον πέταξαν στο υπόγειο να μένει...

Έστελναν καθημερινά το παιδί τους να του δίνει ένα πιάτο φαί.

Μια μέρα του έδωσαν και μια παλιά κουβέρτα να την πάει στον παππού του.

Τότε, το παιδί την κοίταξε για λίγο κι έπειτα πηρέ ένα ψαλίδι και την έκοψε στην μέση...

''Γιατί παιδί μου το έκανες αυτό;'' του είπε έντονα η μάνα του.

''Το κρεβάτι του παππού μου είναι μικρό και η κουβέρτα θα περισσεύει... Θα κρατήσω το μισό κομμάτι για σένα όταν γεράσεις να σκεπάζεσαι κι εσύ με αυτό όπως ο παππούς''.


Οι γονείς συγκλονίστηκαν. Κατάλαβαν το λάθος τους. Με δάκρυα στα μάτια και με ντροπιασμένο πρόσωπο πήγαν, γονάτισαν μπροστά στον πικραμένο πατέρα και του ζήτησαν συγχώρεση...