Σάββατο 22 Ιουλίου 2023

Ο ΚΑΚΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο κάκτος και η πεταλούδα

Μια φορά κάποιος ζήτησε από το Θεό ένα λουλούδι και μια πεταλούδα. Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά του έδωσε ένα κάκτο και μια κάμπια. Αυτό στενοχώρησε τον άνθρωπο. Δεν μπορούσε να καταλάβει, γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε. Είπε μέσα του, λοιπόν: «Ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους…». Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.
Μετά από λίγο καιρό πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί και τα είχε ξεχάσει. Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο, είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι. Και η άσχημη κάμπια είχε μεταμορφωθεί σε μια υπέροχη πεταλούδα!

Ναι, ο Θεός τα κάνει πάντα όλα σωστά!
Ο τρόπος που ενεργεί είναι πάντα ο καλύτερος, ακόμα κι αν μας φαίνεται λανθασμένος. Αν ζήτησες από το Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του εμπιστοσύνη. Μπορείς να είσαι σίγουρος πως Αυτός θα σου δίνει, πάντα αυτό που χρειάζεσαι την κατάλληλη στιγμή. Ίσως αυτό που χρειαζόσουν περισσότερο να ήταν εκπαίδευση στην υπομονή και την εμπιστοσύνη.
Και μην ξεχνάς... Από το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα, μπορεί να δεις το ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ! 
Ο Θεός σου δίνει πάντα ό, τι χρειάζεσαι την κατάλληλη στιγμή.

Τετάρτη 19 Ιουλίου 2023

Ιησού μου σε αγαπώ...

Ιησού μου σε αγαπώ...
☦️ Συγκλονιστικές περιγραφές από διωγμούς ιερωμένων στην Ρωσία...

Ένας Ιερεύς που επέζησε των διωγμών έγραψε τα ακόλουθα για την κράτησή του: 
"Δεν θα πάψω να ευγνωμονώ τον Θεό, για τα χρόνια που πέρασα φυλακισμένος σε απόλυτη απομόνωση. 
Ήμουν, για τρία χρόνια, σε δέκα μέτρα βάθος, κάτω από την επιφάνεια της γης. 
Ποτέ δεν άκουσα μία κουβέντα, ποτέ δεν είπα μία κουβέντα. 
Δεν υπήρχαν βιβλία.
Οι εξωτερικές φωνές, όλες σιώπησαν.
 Οι φύλακες φορούσαν υποδήματα με λαστιχένιες σόλες, δεν ακουγόταν ο ερχομός τους.
Μετά, καθώς ο καιρός περνούσε, σιώπησαν και όλες οι εσωτερικές φωνές. 
Μας έδιναν φάρμακα [Σημ.: εννοεί ψυχοφάρμακα], μας έδερναν.
Λησμόνησα όλη την θεολογία. Λησμόνησα όλη την Αγία Γραφή. 
Μία ημέρα πρόσεξα πως είχα ξεχάσει και το "Πάτερ ημών". 
Δεν μπορούσα να το θυμηθώ. Ήξερα πως άρχιζε με το "Πάτερ ημών", αλλά δεν γνώριζα πια πώς ήταν η συνέχεια.
 Κράτησα την αισιοδοξία μου και είπα: "Πάτερ ημών, έχω ξεχάσει την προσευχή, αλλά Συ σίγουρα την γνωρίζεις.
 Σε παρακαλώ, βάλε αντί για μένα έναν Άγγελο να την λέει κι εγώ θα σιωπώ"!
Για ένα διάστημα η προσευχή μου ήταν "Ιησού, σε αγαπώ"
Και μετά από λίγο και πάλι, "Ιησού, σε αγαπώ". Αργότερα, μού ήταν δύσκολο να λέω έστω και αυτό, γιατί μας έδιναν μία φέτα ψωμί για μία εβδομάδα. 
Ήταν οι ξυλοδαρμοί και τα μαρτύρια και η έλλειψη φωτός και άλλα πράγματα. 
Ήταν πια αδύνατο να συγκεντρώσω το μυαλό μου, ώστε να λέω έστω και το "Ιησού, σε αγαπώ".
 Η υψηλότερη μορφή προσευχής που γνωρίζω είναι το ήσυχο κτύπημα της καρδιάς που αγαπά Αυτόν.
 Ο Ιησούς χρειάζεται απλά να ακούει "τικ-τοκ", "τικ-τοκ" και να γνωρίζει πως κάθε χτύπημα είναι αφιερωμένο προς Αυτόν".

 (Περιοδικό "Πρωτάτον", φ. Ιαν. Φεβρ. 1991, σελ. 27.
Για τις συνθήκες κράτησης των Χριστιανών κρατουμένων στα Σοβιετικά στρατόπεδα - φυλακές, βλ. και το βιβλίο "Ο π. Αρσένιος" Α' & Β', έκδοσις Μονής Παρακλήτου).