Πόσο εύκολα κρίνουμε τους άλλους...

Πόσο εύκολα κρίνουμε τους άλλους...

Στην έρημο της Αιγύπτου ζούσε κάποτε ένας γέροντας μοναχός, πολύ αυστηρός με τον εαυτό του και πολύ σιωπηλός.

Οι άνθρωποι έλεγαν πως είχε μεγάλο χάρισμα από τον Θεό, γιατί ποτέ δεν κατέκρινε κανέναν.

Μια μέρα έφεραν μπροστά του έναν νέο μοναχό που είχε πέσει σε σοβαρό αμάρτημα.

Οι άλλοι πατέρες ήταν θυμωμένοι.

- «Πρέπει να τον κρίνουμε», είπαν.

«Έλα κι εσύ, αββά, να αποφασίσουμε τι θα γίνει.»

Ο γέροντας δεν απάντησε.

Σηκώθηκε μόνο, πήρε ένα παλιό τσουβάλι, το γέμισε άμμο και το έβαλε στον ώμο του.

Το τσουβάλι όμως είχε μια μικρή τρύπα, κι έτσι η άμμος έπεφτε κάτω πίσω του.

Οι μοναχοί τον κοιτούσαν απορημένοι.

-«Τι σημαίνει αυτό, αββά;»

Και τότε εκείνος είπε:

«Οι αμαρτίες μου πέφτουν πίσω μου σαν την άμμο κι εγώ δεν τις βλέπω.

Ήρθα όμως σήμερα να κρίνω τα λάθη του αδελφού μου;»

Έπεσε σιωπή.

Κανείς δεν μίλησε ξανά για τιμωρία.

Μόνο έκλαψαν, αγκάλιασαν τον νέο μοναχό και προσευχήθηκαν μαζί του.

Η ιστορία αυτή έμεινε αιώνες στην παράδοση της Εκκλησίας, γιατί φανερώνει κάτι πολύ βαθύ:

Ο άνθρωπος που βλέπει πραγματικά την ψυχή του, χάνει την ανάγκη να καταδικάζει τους άλλους.

Και όποιος πλησιάζει αληθινά τον Χριστό, γίνεται πιο ελεήμων, όχι πιο σκληρός.

Όπως είπε κι ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος:

«Μην μισήσεις τον αμαρτωλό.

Μίσησε τα πάθη του και προσευχήσου γι’ αυτόν.»